۱۹۶_ رفاقت به سبک حبیب ۲

بخش‌هایی از کتاب:


□ در پای دوستی این‌گونه بودن، مختص حبیب است:

صف نماز ظهر عاشورا برپا شد... آن‌چنان که دانی. و زهیربن‌قین و سعیدبن‌عبدالله محافظ جان امام علیه‌السلام در نماز شدند. اما در این میانه یکی فریاد زد: نمازتان قبول نیست... فریاد نحس حصین‌بن‌نمیر بود. حبیب بی‌تاب شد... "نماز همه قبول باشد ولی نماز پسرِ دختر رسول خدا قبول نباشد...؟" حبیب بی‌تاب‌تر شد... شمشیر کشید و وارد میدان شد و پای همین رفاقت کشته‌شد، رفاقت پای محبوبش حسین علیه‌السلام. همه "محافظ تَنی امام" شدند. زهیربن‌قین و سعیدبن‌عبدالله حنفی، اما حبیب "محافظ فرهنگی نماز امام" شد، حافظ فرهنگ ظهر عاشورا.


□جز حسین چه کسی‌ می‌تواند همه را این‌قدر به هم مهربان کند. نام او رمز همه‌ی دوستی‌هاست. الحسینُ یَجْمعُنا: تنها اوست که می‌تواند همه‌ی سلیقه‌ها را به هم نزدیک کند. عامل اشتراک هر ره‌گذری حسین است.

و حبیب ریش‌سفید این راه است.

تنها حسین علیه‌السلام است که دوستی‌اش فزاینده است. فزاینده از جنس خیر کثیر؛ او فرزند کوثر است.

رقیب را بد نمی‌داند...هر عشقی، هر دوستی غیور است، تاب رقیب ندارد جز عشق حسین! 

که دائم به دنبال دوستان بیشتر برای جمع دوستانش می‌گردد. مثل حبیب!


□حبیب هنوز درس رفاقت می‌دهد، کلاس همیشگی او دایر است. حبیب تمام‌نشدنی‌ است؛ تا حسین، حسین است، حبیب هم حبیب است. این را باید از زوار حبیب پرسید که ملتمسانه به او می‌گویند: "یا حبیب! سجِّل سجِّل زوارک!" حبیب اسم زوارت را بنویس! 

حبیب هنوز در عالم رفاقت سنگ تمام می‌گذارد. برای کسانی که او را رفیق خود می‌دانند. کافی‌ست دست رفاقت به او بدهی، آن‌وقت حبیب هم تو را به حبیبش، حسین علیه‌السلام، خواهد رساند.


عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد

ای خواجه درد نیست و اِلا طبیب هست

                                          و اِلا حبیب هست!


□ هیچ‌کس با شهدای کربلا، قابل مقایسه نیست. نه امروز، نه دیروز، نه از اول اسلام و نه تا آن‌زمان که خدای متعال بداند و بخواهد. آن شهدا ممتازند؛ و نظیری دیگر برای علی‌اکبر و حبیب‌بن مظاهر نمی‌شود پیدا کرد. مقام معظم رهبری ۱۳۷۲/۱۰/۲۶

  • قـاصِدَک
  • شنبه ۱ مهر ۹۶

۱۹۵_ رفاقت به سبک حبیب ۱

بخش‌هایی از کتاب:


■ اگر کربلا دارالشفاست باید دردها را به کربلا برد تا شفا گرفت، به حکم:

"طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک

چو درد در تو نبیند که را دوا بکند"

باید اهل درد شد و درد را شناخت تا درمان گرفت، آن‌جاست که

"خوشا دردی که درمانش حسین است" معنا پیدا می‌کند.

دردی که این‌بار به دارالشفای کربلا عرضه خواهیم داشت، "درد رفاقت" است، امان از رفاقت‌های نیمه راه!


□ از اصحاب سوال کرد: چرا آمدید کربلا؟ جواب دادند: اتینا لننصر غریب فاطمه. داستان رفع غربت بود از غریب فاطمه. رفاقت‌ها کاش رنگ کربلا داشته‌باشد. کاش همه حبیب باشند، رفیق! آمدند تا حبیبِ کربلا -حسین علیه السلام- غریب نباشد. هفتاد و دو حبیب به پای یک حبیب، همه جمع شدند تا حبیب دو عالم غریب نماند.


□ تک‌خوری ممنوع!

همه‌جا رفقا را به یاد داشته‌باش، حتی در به حسین رسیدن.

بنوش و بنوشان! برس و برسان!

به یاد شب هفتم محرم حبیب که از کربلا خارج می‌شود. اینجا سفر بازگشت از وحدت به کثرت است، سفرِ سوم. من الحق الی الخلق، داستان آبشار و فواره!

فرجام ما "سیر من الحق الی الخلق" است. برگشتن فواره‌ها را ننگ نشمارید.

به سمت رفقا رفتن تا دیگران را هم با هدیه‌ای آشنا کند، هدیه‌ای از جنس یاری و همراهی، همراهی با حسین. و این جدا شدن و کندن از خوبی و رهایی مقطعی از حسین برای رسیدن و رساندن مجدد به حسین، کارِ حبیب است و رفقای حبیب.


□ بعضی دوستی‌ها انسان را بیچاره می‌کند. حبیب که سهل است، هر کس دیگر را هم بود این‌طور بیچاره می‌کرد. با رفقایش به حسین علیه السلام پیوست. اما باز دلش آرام نشد. باز هم سراغ دوستانی می‌گشت برای حبیبش حسین. ۹۰ نفر دیگر از قبیله‌ی خود را هم شیدای حسین کرد و آورد. اما حیف که نشد ...

حسین راز همه‌ی دوستی‌ها و نخِ تسبیح رفاقت‌هاست. هرجا نام اوست حرکتی از این جنس را می‌توان دید. اشتیاقی به نام رفاقت؛ رفاقت به سبک حبیب.


□ اگر کسی حبیب حسین باشد، مگر دیگر رهایش می‌کنند؟

یک قدم حبیب را بچش تا همیشه مشتاق طعم حبیب شوی. یک لحظه با حسین بودن کیمیا می‌کند، چه برسد که هشتاد سال با حسین باشی. و البته حسین هم در عالم رفاقت غوغاست. گفتند حسین علیه السلام برای حبیب شکسته شد. حسین برای پیرغلامانش پیر می‌شود. همان‌طور که پیرغلامانش به پای او پیر می‌شوند و برای او شکسته. وقتی حبیب کشته شد، "بانّ الانکسارُ فی وجه الحسین". رفاقت به سبک حبیب حسین و حسین حبیب. 


□ دید امام علیه السلام تنهاست، تنها رفیق همیشگی‌اش. یک جمله برایش نوشته بود: بیا! مولا نوشته بود بیا ای حبیب ما. تنها همین، چقدر پیامش غریب بود. آمد تا رفیقش تنها نباشد. برای همین به او می‌گویند: حبیب. یا نعم الحبیب...


  • قـاصِدَک
  • شنبه ۱ مهر ۹۶

به بهانه‌ی آدینه ۳۵



+ اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.




● محبت حسین(علیه السلام) را ساده نگیر! 

شما در معرض بزرگترین نعمت هستید؛ «نعمت اباعبدالله الحسین(علیه السلام)»، این نعمت را دست کم نگیرید!
در این محرم، مدام دورِ خیمۀ اباعبدالله الحسین(علیه السلام) بگرد، به خودت بپیچ و بگو: 
«خدایا! آخر من چطور باید از تو تشکر کنم؟! من مثل مادر بچه‌مرده برای حسین فاطمه گریه می‌کنم! می‌سوزم! دوستش دارم! من چطور تشکر کنم؟!»
یک محرم، ده روز از خدا تشکر کن! یک‌بار سجدۀ شکر به‌جا بیاور! یک‌بار!
بگو: خدایا ممنونتم که به من حسین(علیه السلام) داده‌ای.
می‌فرماید: «قیمت گریۀ برای حسین(علیه‌السلام) این است که با یک قطره‌اش بهشت بر انسان واجب می‌شود؛ یک قطره‌اش!» نسبت به نعمت اباعبدالله الحسین(علیه‌السلام) سراسر شکر باش،
این نعمت نعمتِ کمی نیست!
این نعمت محبت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) را ساده نگیر...


#علیرضا پناهیان


زندگی بی غم تو 
مردن تدریجی ماست 

آفریدند که ما 
گریه برایت بکنیم

#حسین ساکی

 #شیرین تَر اَز این شور نَدیدیم هـَمه ی عُمْر

+ چون پست پیش‌نویس بود و تاریخش درست نبود مجبور شدم دوباره پست کنم با انتشار در آینده. ببخشید اگه دوبار ستاره روشن شد.

  • قـاصِدَک
  • جمعه ۳۱ شهریور ۹۶

۱۹۳_ به یاد پرحرفی‌ها و از هر دری نوشتن‌های پارسال این موقعا

مبتلا به سندرمِ "پارسال این موقعا" و حتی "سالِ 9x این موقعا" هستم! و هر روز یا رویدادی که مشابهِ سال‌های قبلش رو یادم باشه مرور می‌کنم. منظور از "این موقعا"ی عنوان روزای اول ترم اولی بودن‌‌ـه که فرت و فرت و حتی از راه می‌رسیدم خوابگاه شروع می‌کردم به نوشتن و شرح ماوقع! :)

پنجره‌ی اتاق جدید توری داره و نمیشه موقع باریدن برف و بارون دستم رو ببرم بیرون و ذوق کنم. بالکن هم نداره که هروقت دلم گرفت راه برم و راه برم و گریه کنم و خسته شم بتونم بخوابم. ساختمون دیگه ای هم جلومون نیست که شبای بی‌خوابیم لامپ‌های روشن رو بشمرم و دلگرم شم یا شبایی که تنهاام با لامپ روشن بخوابم که جبران کرده باشم دلگرمیا رو. دیگه یاد هرجا چراغی روشنه از ترس تنها بودنه نمیفتم. اگه از تنهایی بترسم باید یه فکر دیگه بکنم. با توجه به اینکه این ترم با این فکر اومدم که فرصت‌ها رو از دست ندم و به سوی خونه بشتابم؛ فعلا روی دورِ ایراد‌گیری‌ام ولی فکر کنم کمی که بگذره قشنگی‌های کوچکش رو بزرگتر ببینم! :) اینجا خیلی سرسبزه و اینو دوست دارم. تمامِ قد درختا رو پیچک رفته بالا. خاکِ باغچه دیده نمیشه از بین انبوه گل‌ها و بوته‌ها. گفته بودم از دلگیر بودن زمستونش می‌ترسم. می‌تونم فعلا به این فکر نکنم که هر چی سرسبزتر روزای زمستونی خشک و بی برف و بارونش غم‌انگیزتر؛ و تا می‌تونم نفس عمیق بکشم و لذت ببرم. تا چند روز دیگه هم که پادشاه رنگارنگ فصل‌ها، پاییز، از راه می‌رسه و تا بیام عکس‌های گرفته‌شده رو ادیت کنم و برای میان‌ترم‌ها بخونم، یادم میره که غروباش رو دوست ندارم و می‌گذره بالاخره. تا اون موقع یه فکری هم واسه زمستون می‌کنیم :)


میگه چرا نتیجه‌م رو نپرسیدی؟ میگم تو این موارد که ممکنه یکی خوشحال باشه و یکی ناراحت، اهل پرسیدن نیستم. میگه پیام هرکس رو که می‌دیدم اول چند ثانیه به نپرسیدن تو فکر می‌کردم! تو برام فرق داری. ناراحت شدم. میگم فکر کنم من رو زیاد جدی گرفتی. بعد فکر می‌کنم به اون جمله‌ی تو برام فرق داری. به اینکه دوست ندارم فرق داشته‌باشم. من واسه خیلیا یه آدم کمرنگم، شاید دل‌خوشیم این باشه که یه کمرنگِ گاهی لبخند به لب آور باشم؛ وقتی یکی پررنگ‌‌تر ببینه دلخوری به‌وجود میاد، چون نمی‌تونم باشم، بلد نیستم. نمیشه که همه رو به صرف اینکه اونا تو رو "دوست" می‌دونن، تو هم به چشم دوست بنگری، میشه؟ شاید بازم من بلد نیستم. اون‌طرف قضیه رو خودمم تجربه کردم. تهش اینکه بالاخره بی‌تفاوت شدم بهش. به نظر خودم که مشکل به حساب نمیاد.
اون دفعه از مامان پرسیدم گفت هرکار می‌کنی بکن فقط حواست باشه دل نشکنی. نمی‌دونه نصف اقداماتی که تو عمرم انجام دادم و بعد پشیمون شدم در راستای دل نشکستن بوده و تازه بعد از چند سال به این فکر کردم که پس دل خودم چی؟
+من خوشحالم که بعضی اتفاقات و احساسات رو بطور بچه‌بازی تجربه کردم. خوشحالم که گاهی جدی نگرفتم و جدی گرفته نشدم. یه حس خاصی داره بعدا که بهش فکر می‌کنی، ته اون حس‌ـه یه‌ذره ناراحتی ته‌نشین شده ولی اگه بهم نزنی چیزی که دیده میشه یه شفافیت‌ دلپذیره. (امیدوارم حداقل خودم بعدا بتونم بفهمم اینجا چی نوشتم:|)
×مرجع تمام ضمایر، دختره. 

حال بابابزرگ رو می‌پرسم میگه توقع معجزه نداری که؟ تو دلم میگم چرا نداشته باشم؟ مگه معجزه همین روزایی نیست که دوباره هست در حالی‌که میتونست نباشه؟ 
   دیروز از خودش حالش رو پرسیدم گفت من خوبم. تو هم نگران نباش و درست رو بخون. هرچی هم بقیه گفتن دروغ میگن باور نکن :)
از ICU مرخص شده. خدا رو شکر. خوشحالم.

و اینکه تو پست قبل به ساختمان داده‌ها گفته بودم چرت و پرت. حالا امروز درس که ندادن ولی از اون‌جایی که من عاشق استادای جدی و سختگیر و خوش‌اخلاق میشم و به تبعش سعی می‌کنم درسی رو هم که درس میدن دوست داشته‌باشم؛ حرفم رو پس می‌گیرم. :)

پارسال، روزای اول ایستگاه‌ها رو اشتباهی پیاده می‌شدم و گم می‌شدم و کلی بدین طریق خسته میشدم. امروز کلاس چهار تا ششم که تموم شد با شوق سوار اتوبوس شدم که برسم خوابگاه و ناهاری رو که خودم پختم بخورم؛ اشتباهی جلوی خوابگاه قبلی پیاده شدم :/ و طبق ساعت که شش و نوزده دقیقه رو نشون میداد(آقا دروغ چرا؟ ساعت ۱۸:۱۸ رو نشون میداد ولی من از همون بچگی با نوشتن غیر عددی ۱۸ مشکل داشتم!) اون آخرین سرویس بود و مجبور شدم پیاده برگردم و بازم خسته شم -_-

و نهایتا به جای سبزنوشته علت ننوشتنش رو بنویسم. تلگرامم رو سامان‌دهی کردم، بدین‌صورت که اغلب کانال‌ها رو ترک کردم. بعد خودم چندتا کانال زدم، که بر اساس دسته بندی کانال‌هایی که ترک کردم، نام‌گذاری‌شون کردم (یعنی کانال‌های مربوط به دانشگاه، کانال‌های بلاگران، کانال‌های جالب و ... ) و آی‌دی اونا رو اونجا کپی کردم. شبا اگه وقت و حوصله داشته باشم میرم می‌خونمشون. و چند وقته حوصله‌ی خوندن و حفظ کردن شعرهای جدید کانال‌های ادبی رو ندارم و نمی‌خونم! :) 
  • قـاصِدَک
  • يكشنبه ۲۶ شهریور ۹۶

بہ بهانہ‌ی آدینہ ۳۴


+ اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.


دعای فرج: عهد با زلف تو بستیم خدا می‌داند.[۵۴]

  • قـاصِدَک
  • جمعه ۲۴ شهریور ۹۶

۱۹۱_ روز سخت

شش ماه پیش، ۲۱ اسفند، بی‌بی رفته بود و من هنوز نمی‌دونستم.

پریروز سه ساعت، خونه‌ی بابابزرگ، روی تخت کنارش نشسته بودم. جوشن کبیر خوندم، دعای توسل و زیارت عاشورا هم. همینجوری قاطی هر دعایی که بیشتر خوشم میومد خوندم. دیروز بعد از یه هفته تونسته بود بشینه. با خودم فکر کردم پس خدا بازم داره دعاهام رو اجابت می‌کنه و روزای خوب تو راهن. موقع اذان مثل همیشه نشسته بود و ذکر می‌گفت. واسه منم دعا کرد :)

روزای خوبی که فکر می‌کردم تو راهن نرسیدن. امروز اگه پسرخاله از کوچه‌شون رد نمی‌شد که بهش سر بزنه و کسی نبود که عملیات احیا رو بلد باشه و دل و جرئتش رو داشته باشه، زبونم لال الآن بابابزرگم رفته بود. الآن ICU‌ـه و نمی‌ذارن کنارش باشیم. البته رفتم دیدمش. همین‌که به هوشه و کمی هم حرف می‌زنه و ماها رو می‌شناسه خدا رو شکر. ولی چقدر تنهایی اونجا حس میشه‌ها. دوست دارم فکر کنم حالا که قسمت این بود پسرخاله اون لحظه اونجا باشه، یعنی ممکنه بازم روزای خوب به حرکتشون به این سمت ادامه بدن. در هر صورت الحمدلله.

وقتی رفته بودم پیشش با دیدن مریض اتاق بغلی که بهتر بود ولی فقط داشت می‌لرزید نزدیک بود بازم بزنم زیر گریه. من اگه پزشک یا پرستار بودم روزی چندبار با درد و رنج بیمارا می‌مردم و زنده می‌شدم؛ علاوه بر اینکه احتمالا از کمبود آب ناشی از اشک‌هامم یه‌طوریم می‌شد.

از مرگ و دیدنش و هرچیزی که اون رو یادم بندازه می‌ترسم. دوستم میگفت موقع رفتن که بشه شرایط مهیا میشه و خدا توان و تحملش رو میده؛ مثلا اگه الآن از تاریکی می‌ترسیم، دم رفتن ترسمون می‌ریزه. امیدوارم واسه منم همین‌طور باشه.

باید اعتراف کنم حرفای پارسالم مبنی بر علاقه‌ی وافر به خوابگاه، حرف مفتی بیش نبوده. قطعا اگه مشهد و هم‌جوار امام رضا نبودم انتقالی می‌گرفتم؛ نه فقط این‌بار، هر دفعه که میرم می‌ترسم در نبود من اتفاق بدی بیفته. ولی چه کنم که دلم گیره. 

مسخره است که باید بین زبان تخصصی و ساختمان داده و این چرت و پرت‌ها و چند روز بیشتر موندن اینجا و بیشتر دیدن بابابزرگم، یکی رو انتخاب کنم. مسخره‌تر اینکه باید اولی رو انتخاب کنم.


  • قـاصِدَک
  • سه شنبه ۲۱ شهریور ۹۶

۱۹۰_ یاد بعضی شعرهای زمینی خودمون افتادم! :)

فورد جواب داد: "اگه شانس آورده باشیم فقط وگون‌هان که می‌خوان ما رو از سفینه بندازن بیرون و پرت کنن تو فضا."

"اگه شانس نیاورده باشیم چی؟"

فورد با نگاهی تلخ گفت: "اگه شانس نیاورده باشیم فرمانده به تهدیدش عمل می‌کنه و پیش از بیرون انداختن ما چند بیت از شعرهاش رو برامون می‌خونه."

شعرهای وگونی در میان شعرهای مزخرف کهکشان رده‌ی دوتا مونده به آخر رو دارند. رده‌ی یکی مونده به آخر متعلق به شعرهای ازگوت‌ها در سیاره‌ی کاریاست. به هنگامی که گرونتوس، ملک الشعرای سیاره‌ی کاریا، شعر قصیده برای یک تکه بتونه‌ی کوچک که زیر بغلم پیدا کردم رو دکلمه می‌کرد، چهار تن از شنوندگان از خونریزی داخلی مردند و رییس شورای هنر دزدی کهکشان میانی فقط به این دلیل جون سالم به در برد که هنگام دکلمه‌ی شعر یکی از پاهاش رو خورد. می‌گن گرونتوس از تاثیر شعرش "مایوس" شد و تصمیم گرفت که منظومه‌ی دوازده جلدی حباب‌های من در هنگام حمام در وان رو بخونه اما معده‌ی بزرگش از سر ناامیدی و برای نجات جان دیگران و نجات فرهنگ کهکشان منفجر شد و شاعر رو با خودش به دیار عدم برد.

رده‌ی آخر، بدترین و مزخزف‌ترین شعرهای دنیا، همراه با شاعرشون، پاولا نانسی میلستون ساکن شهر گرین بریج در انگلستان، همزمان با نابود شدن کره‌ی زمین دود شد و رفت به هوا. 

پروستتنیک وگون یلتس با آرامش لبخند زد. نه برای این‌که اثر ناخوشایند چهره‌ش رو بیشتر کنه، بلکه به این دلیل که سعی می‌کرد حرکات متفاوت عضلات صورتش رو برای لبخند زدن به یاد بیاره. با فریادی که سر زندونی‌ها کشیده‌بود حال‌شون رو حسابی گرفته‌بود و با حالتی از خود راضی به گام‌های بعدی فکر می‌کرد. زندونی‌ها رو بر صندلی‌های تقدیرِ شعرخوانی نشانده بودند، در واقع فورد و آرتور رو با طناب بسته بودند به صندلی. وگون‌ها از نظرات منفی افکار عمومی کهکشان درباره‌ی شعر وگونی خبر داشتند. شعرسرایی هم از گام‌های خشنی بود که اون‌ها همون اوایل برداشتند تا کهکشان اون‌ها رو به عنوان گونه‌ای پیشرفته و بافرهنگ قبول کنه. اما مدت‌ها از شکست شعرگویی و دیگر تلاش‌های وگون‌ها برای مدرن شدن گذشته‌بود و حالا فقط شعر می‌گفتند تا آدم بکشند. 

...

از رمان جالب راهنمای کهکشان برای اتواستاپ‌زن‌ها


+ درباره‌ی اتواستاپ زدن

+ اینم درباره‌ی خود رمان

  • قـاصِدَک
  • دوشنبه ۲۰ شهریور ۹۶

۱۸۹_ خونه‌ی مادربزرگه(۲)

نمی‌دونم شب چی داره که انقدر آدم رو یاد نداشته‌ها و از دست داده‌ها میندازه. این همه روزا تلاش کن و مثبت بیندیش که بتونی شب بدون افکار ناامید کننده سر بر بالین بنهی؛ اون‌وقت شب با یه نشونه که ببرتت به قبلا و یاد چیزهایی بندازتت که دیگه نیستن، تلاشات نقش بر آب شه و بشینی گریه کنی. علاوه بر اون نمی‌دونمِ اول اینم نمی‌دونم که چرا اگه نتونم گریه کنم احساس خفه‌شدن و منفجرشدن بهم دست میده در حالی که اگه هزار هزار قطره هم بگریَم، انگار چیزی کم نشده. و فقط در صورتی بس می‌کنم که بخونم یا بنویسم!


بابابزرگم مریضه و من همه‌ش یاد بی‌بی میفتم و نمی‌دونم چرا این اشکای مسخره و لعنتی تموم نمیشن.


وقتی مادربزرگت نباشه که موقع ورود قربون صدقه‌ت بره و با چای هل خوشمزه‌ش ازت پذیرایی کنه، خونه‌شونم هرقدر سرسبز و پر از پرنده‌های جورواجور و بچه‌ گربه‌هایی باشه که چند وقت پیش عاشقشون بودی دیگه صفا نداره. هزار تا قصه نداره و شادی و غصه نداره، یا اگرم داره بیشتر غصه‌هاش به چشم میان.


سوالی که همین الآن به ذهنم میاد اینه که آیا من بچه‌گربه‌ربا دارم که این دوتا با وجودی که مادرشون دو متر اون‌ورتر وایساده و میومیوکنان چشم غره میره و احتمالا داره تهدیدشون می‌کنه که اگه یه قدم دیگه به اون بچه‌آدمیزاد نزدیک بشین دمتون رو می‌برم می‌ذارم کف پنجه‌تون؛ بازم میان سمت من و باعث میشن از خلوتگاه دنجم کوچ کنم؟


برای پنجشنبه بلیت دارم در حالی که دلم نمی‌خواد قبل از خوب شدن بابابزرگ و راحت شدن خیالم برم.

انتخاب واحد جوری بود که مجبور شدم با استادهایی دقیقا مخالف اون‌چه که در نظر داشتم بردارم ولی خوشحالم؛ زیرا یک هفته در میون دوشنبه‌ و سه‌شنبه رو بیکارم و اگه دلم تنگ بشه قید کلاسای چهارشنبه رو می‌زنم و میام خونه.

یکی از اقوام برای دکترا اونجا قبول شده و عمیقا امیدوارم مجبور نباشم هی توضیح بدم به هیچ گونه کمکی در هیچ زمینه‌ای احتیاج ندارم. متاسفانه بله؛ می‌تونید به صفات لوس و نازک نارنجی بودن، مغرور و لجباز بودن رو هم بیفزایید!

  • قـاصِدَک
  • شنبه ۱۸ شهریور ۹۶

بہ بهانہ‌ی آدینہ ۳۳



اى همیشہ خوب!

ماهے همیشہ تشنہ‌ام در زلال لطف بیکران تـُـو؛

 مےبرد مرا به هر کجا کہ میل اوست،

موج دیدگان مهـــربان تـُـو...

 ای زلال پاڪ! جرعہ جرعہ جرعہ مےکشم تـُـرا

 به کام خویش تا کہ پر شود تمامِ جان من ز جانِ تـُـو... ‌

ای همیشـــــہ خوب!

 ای همیشـــــہ آشنا!

هــر طرف کہ مےکنم نگاه، تا همـــــہ کرانہ‌های دور

عطر و خنده و ترانہ مےکند شنا در میان بازوان تـُـو

 ماهے همیشہ تشنہ‌ام، ای زلال تابناڪ!

 یک نفس اگـر مَـرا بہ حال خود رها کنے؛

ماهے تـُـو جان سپرده روی خاڪ...

#فریدون مشیرى


+ اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.


دعای فرج: عهد با زلف تو بستیم خدا می‌داند.[۵۳]


● ثواب شاد شدن در شادی اهل‌بیت(علیهم السلام) بیشتر است یا غمگین‌ شدن در عزایشان؟


• شاد شدن به شادی اهل‌بیت(علیهم السلام) دشوارتر از غمگین شدن در عزای آن‌هاست و ثوابش هم بیشتر است. چون رنج و مظلومیت اهل‌بیت(علیهم السلام) راحت‌تر دیده می‌شود و خیلی‌ها می‌توانند آن‌را لمس کنند و متأثر شوند؛ اما هر کسی نمی‌تواند فرح و سرور جایگاهی مثل عید غدیر را درک کند. 

• امام رضا(علیه السلام) فرمود: مؤمنین بیش از ماه رمضان و شب عید فطر و بیش از تمام طول سال در عید غدیر مورد رحمت و مغفرت قرار می‌گیرند! و خدا در عید غدیر، دوبرابرِ شب قدر، عید فطر و ماه رمضان، از آتش جهنم نجات می‌دهد.

#علیرضا پناهیان



عیدتون مبارک. :)

+ آداب و اعمال روز عید غدیر.


  • قـاصِدَک
  • جمعه ۱۷ شهریور ۹۶

۱۸۷_ آهنگ تاجیکی شاه خراسانیم

+ قبلا تو تلویزیون شنیده‌بودم و خوشم اومده‌بود.

 
 
آن دم زندانیم، بازدم جان شده
از قفس سینه ها، همچون آه آمدم
پیرهن یوسفم! یا کفن یوسفم؟
بوی تن یوسفم، کز دل چاه آمدم
شاه پناهم بده، خسته ی راه آمدم
آه نگاهم مکن، غرق گناه آمدم
شاه پناهم بده، خسته ی راه آمدم
آه نگاهم مکن، غرق گناه آمدم
راه خراسان چنین، ماه خراسان چنان
شاه خراسان ببین، بهر پناه آمدم
شاه خراسانیم، رستم دستانیم
دست مرا رد مکن، بر درِ شاه آمدم
شاه پناهم بده، خسته ی راه آمدم
آه نگاهم مکن، غرق گناه آمدم
شافی دارالشفا، پنجره فولاد کو؟
در طلب شاخه ای، مهر گیاه آمدم
مشهدِ مشهودِ من، حضرتِ محمودِ من
طالعِ مسعودِ من، نامه سیاه آمدم
شاه خراسانیم…
دست مرا رد مکن..
بر درِ شاه آمدم…
شاه پناهم بده، خسته ی راه آمدم
آه نگاهم مکن، غرق گناه آمدم
شاه پناهم بده، خسته ی راه آمدم
آه نگاهم مکن، غرق گناه آمد
بسته‌ی بست تو ام، لولی مست تو ام
ضربه‌ی شصت تو ام، بر دف ماه آمدم
باد موافق وزید، از طرف صحن قدس
نام مرا خواند و رفت، چون پرِ کاه آمدم
 
عکس: احتمالا هشت خرداد
  • قـاصِدَک
  • دوشنبه ۱۳ شهریور ۹۶
مهربون‌خدایِ من!
هَمــه‌ی شَهــر به بیچـارگی‌اَم خندیدند
پَـس چه خوبَـستـ سَــرَم پیشِ تو پاییـــن باشـَـد

*******************
الهی هَب لى کمال الاِنقطاعِ الیک...
خدایا کمال جدایى از مخلوقات را، براى رسیدن کامل به خودت به من ارزانى کن.

+مناجات شعبانیه