۲۱۵_ خود شناسی

وی از همان بچگی عادت داشت وسط لذت بردن از خوشبختی‌ها و نعمت‌هایش به روزی فکر کند که دیگر نداردشان.

 بعد از اتمام دوران طفولیت که وی دیگر بچه نبود و خوشبختی‌هایش وسط بازی‌کردن‌هایش که شامل کل لحظات طفولیتش می‌شد، نبود؛ و نمی‌توانست بازی را به هم بزند تا مثلا خاطرات خوشش کمتر شود و از غصه‌ی فرداهایش بکاهد؛ تنها کاری که یاد گرفته و دریغ نمی‌کند، کوفت کردن آن لحظات بر خودش است!


  • قـاصِدَک
  • چهارشنبه ۱۵ آذر ۹۶

به بهانه‌ی آدینه ۴۲

خبری می‌خواهم...! قدر یک قاصدک از تو اثری می‌خواهم...

#مهدی فرجی


اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.


دعای فرج: عهد با زلف تو بستیم خدا می‌داند. [۶۵]


امیرِ مومنان علی(علیه السلام): آن‌که لغزش خود را ببیند؛ لغزش دیگران در نظرش کوچک جلوه خواهد کرد.

پیامبر مهربانی(ﷺ): آن‌که نسبت به دوست خود محبتی داشته باشد و او را با خبر نکند، به او خیانت کرده است!

  • قـاصِدَک
  • جمعه ۱۰ آذر ۹۶

۲۱۳_ اولین سفر بسیار کوتاه عمرم بود!

دنیا بیستون است اما فرهاد ندارد؛ و آن تیشه هزار سال است که در شکاف کوه افتاده‌ست.

مردم می‌آیند و می‌روند اما کسی سراغ آن تیشه را نمی‌گیرد. دیگر کسی نقش بر این سینه‌ی سخت و ستبر نمی‌کَند.

دنیا بیستون است و روی هر ستون، عفریت فرهادکُش نشسته است. هر روز پایین می‌آید و در گوش‌ات نجوا می‌کند که شیرین دوستت ندارد؛ و جهان تلخ می‌شود. تو اما باور نکن. عفریت فرهادکُش دروغ می‌گوید. زیرا که تا عشق هست، شیرین هست. 

عشق اما گاهی سخت می‌شود، آن‌قدر سخت که تنها تیشه از پس آن برمی‌آید. روی این بیستون ناساز و و ناهموار گاهی تنها با تیشه می‌توان ردی از عشق گذاشت؛ وگرنه هیچ‌کس باور نمی‌کند که این بیستون فرهادی داشت.

***

ما فرهادیم و دیگران به ما می‌خندند. ما فرهادیم و می‌خواهیم بر صخره‌های این دنیا، جویی از شیر و جویی از عسل بکشیم؛ از ملکوت تا مغاک. عشق، شیر و عشق، شکر؛ عشق، قند و عشق، عسل؛ شیر و شکر و قند و عسلِ عشق، نه در دست شیرین که در دستان خسرو است. خسروِ ما اما خداوند است.

ما به عشق این خسرو است که در بیستون مانده‌ایم. ما به عشق این خسرو است که تیشه به ریشه‌ی هرچه سنگ و صخره می‌زنیم. ما به عشق این خسرو... وگرنه شیرین بهانه است

***

ما می‌رقصیم و بیستون می‌رقصد. ما می‌خندیم و بیستون می‌خندد. بگذار دیگران هم به ما بخندند. آن‌ها که نمی‌دانند خسرو ما چقدر شیرین است!


# بخشی از کتاب "من هشتمینِ آن هفت نفرم" از عرفان نظر آهاری که در اتوبوس خوندم و بسی خوشم اومد.

یاد این بیت افتادم:

یار من خسرو خوبان و لبش شیرین است

 خبرش نیست که فرهاد وی این مسکین است 

#سیف فرغانی


+از بدشانسی‌های دیروز می‌تونم به این اشاره کنم که من صندلی کنار پنجره نبودم و هنگام عبور از جنگلِ واقعا رنگارنگ گلستان هی حسرتِ صندلی کناری رو می‌خوردم!

+ و عنوان "نمی‌دونم خوشحال باشم یا ناراحت"ترین روزِ دوران تحصیلی رو هم میدیم به دیروز! وقتی چهار پنج ساعت از حرکتم به سمت مشهد می‌گذشت و چهار پنج ساعت به رسیدن مونده‌بود پیام‌های گروه رو خوندم و فهمیدم استاد امتحان امروز رو که به خاطر اون برمی‌گشتم، کنسل کرده! :| دوست داشتم توانایی پرواز می‌داشتم و برمی‌گشتم. گرچه کلا از عروسی جماعت خوشم نمیاد چون با اغراق جداترین تافته‌ی ممکنِ جمع هستم؛ ولی خب بدم نمیومد می‌تونستم بمونم و امشب هم اون‌جا می‌بودم!

+امشب عروسی دخترعمه و پسرعمه‌م بود! :) ان‌شاءالله همه‌ی نوگلان نوشکفته‌ی باغ گلستان زندگی خوشبخت بشن! :))

++ تقریبا ۱۹ساعت تو راه بودم(رفت و برگشت)، سیزده چهارده ساعت هم ساکن بودم! از رکورد خوشم میاد کلا! :))

+ولی واقعا دوست داشتم بیشتر پیش خانواده می‌بودم.

  • قـاصِدَک
  • جمعه ۱۰ آذر ۹۶

۲۱۲_ یک استاد خوب

کاری می‌کنه منی که دو ماه و نیم پیش نوشته بودم:
"مسخره‌ است که باید بین زبان و ساختمان داده و این چرت و پرتا و چند روز بیشتر موندن پیش خانواده و بیشتر دیدن بابا بزرگم یکی رو انتخاب کنم. مسخره‌تر این‌که باید اولی رو انتخاب کنم."؛ امشب بیام بنویسم:
مسخره است که نمی‌تونم نیمه‌شب چهارشنبه برگردم و باید بین حضور در عروسی عمو و حضور در کلاس یکی رو انتخاب کنم. مسخره‌تر این‌که وقتی عمو زنگ زد و از خاطرات چند سال پیشش گفت که بین امتحان پایان‌ترم شش واحدی‌ش و عروسی برادرش با قاطعیت دومی رو انتخاب کرده؛ من روم نشد بگم مشکلم میان‌ترم پنجشنبه نیست چون هرجور شده واسه اون بر‌می‌گردم و مشکل من یک جلسه غیبتی‌ست که برای این درس مرتکب میشم!

+ یه چیز مسخره‌ی دیگه هم این وسط هست. این‌که چرا مدام شیطون گولم می‌زنه و فکر می‌کنم چون پزشکی نمی‌خونم بهم میگه درس و دانشگاه نباید اولویت اول باشه و اگه پزشکی می‌خوندم برعکس بود؟ و اساسا مهندسی چه کم از پزشکی و طبابت دارد؟ رشته‌های به این عشقی! :))

+پنجشنبه این‌قدر حالم خوب بود که اون دو ساعت بین امتحان معادلات و زبانم بی‌خیال خوندن شدم و دلم می‌خواست بیام از خوش‌حالی‌م بنویسم! ولی گذاشتم برای وقتی که برسم خوابگاه. با این‌که امتحان زبان کمی از خوبی حالم کاست بازم این‌قدر انرژی داشتم که تصمیم گرفتم از راه غیر میان‌بر بیام خوابگاه بلکه تخلیه شم که وقتی رسیدم، مخ هم‌اتاقی‌هام رو نخورم! متاسفانه نه تنها انرژی‌م تخلیه شد، که به صورت کاملا پنچر رسیدم اتاق، از خستگی! و حال پست گذاشتن هم نداشتم دیگه. این رو نوشتم که یادم بمونه یک پست با اون حال و هوای شنگولانه و ز غوعای جهان فارغ به وبلاگم بدهکارم و دفعه‌ی بعد به تعویق نندازمش حتی اگه فکر کنم به نظر بقیه مسخره‌ست! :))


و سخن آخر از # فروغ فرخ‌زاد:

می توان عاشق بود،
به همین سادگی...
من خودم،
چند سالی ست که عاشق هستم
عاشق برگ درخت 
عاشق بوی طربناک چمن
عاشق رقص شقایق در باد 
عاشق گندم شاد...
آری 
می‌توان عاشق بود 
مردم شهر ولی می‌گویند،
عشق یعنی رخ زیبای نگار!
عشق یعنی خلوتی با یک یار!
یا بقول خواجه،
عشق یعنی لحظه ی بوس و کنار!
من نمی‌دانم چیست 
این‌که این مردم گویند...
من نه یاری نه نگاری نه کناری دارم...
عشق را اما من،
با تمام دل خود می‌فهمم!
عشق یعنی رنگ زیبای انار... :)

عاشق باشیم! :) حتی اگه نه یاری نه نگاری و نه کناری داریم :دی

+بعدانوشت: اگه بین درس خوندنات یه سری هم به کلبه‌ی محقرانه‌ی خواهر عزیزت زدی، تولدت مبارک پسرک! :))
+بعدانوشت‌تر: دلم برای این بعدانوشت‌ها تنگ شده بود :دی
  • قـاصِدَک
  • يكشنبه ۵ آذر ۹۶

به بهانه‌ی آدینه ۴۱


روزگار بی تو در یک اغمای طولانی است،
 یک کمای مستمر تا آخرین رگه های حیات... 
ما بی تو لاعلاجیم!


اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.




امام حسن مجتبی (علیه اسلام): هر که بر نیک گزینىِ خداوند پشتْ گرم باشد، آرزو نمى کند در وضعى جز آن که خدا برایش اختیار فرموده، قرار گیرد. 
امیرِ مومنان(علیه السلام) :‌ شکر هر نعمتی در این است که انسان آن‌چه خدا بر او حرام کرده از آن دوری نماید.


  • قـاصِدَک
  • جمعه ۲۶ آبان ۹۶

به بهانه‌ی آدینه ۴۰

گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست ‏

همچنانش در میان جان شیرین منزلست

 ‏⁧#سعدى


+ اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.


دعای فرج: عهد با زلف تو بستیم خدا می‌داند. [۶۰]


امیر مومنان علی(علیه السلام) : 

بزرگترین تکلیف الهی محبت و نیکی کردی کردن به پدر و مادر است.

با ریشه‌کن کردن بدی از سینه‌ی خود، بدی را از سینه‌ی دیگران بیرون کن.

  • قـاصِدَک
  • جمعه ۱۹ آبان ۹۶

۲۰۹_ در دل مانده رویایت...

در دل مانده رویایت، بر لب نام زیبایت 

اربابم حسین جان، می‌میرم برایت

ای نام و نشان من، جان من جهان من 

می‌گیرم سراغت، می‌گریم ز داغت

خونت جوهر هستی، شورت در سر هستی 

آه ای راز عطشان، جانم را بسوزان

در دل مانده رویایت، بر لب نام زیبایت 

اربابم حسین جان، می میرم برایت

مصباح الهُدایی تو، محبوب خدایی تو

روشن از تو راهم، محتاج نگاهم

ای عشق نخستینم، معیار دل و دینم

جانم را رها کن، نذر کربلا کن

در دل مانده رویایت، بر لب نام زیبایت 

اربابم حسین جان، می میرم برایت

ای خاکت بهشت من، زیبا سرنوشت من 

ای حصن حصینم، باقی از تو دینم

نامت محییُ الاموات، مِهرت قاضی الحاجات 

جان عالمی تو، اسم اعظمی تو

در دل مانده رویایت، بر لب نام زیبایت 

اربابم حسین جان، می میرم برایت


+ الف. داشت گوش می‌داد، به دلم نشست.

+بعدانوشت: اینم الآن شنیدم: وداع(سید مجید بنی فاطمه). 

  • قـاصِدَک
  • پنجشنبه ۱۸ آبان ۹۶

۲۰۸_ به بهانه‌ی آدینه ۳۹


آمدم بنویسم: "دل از یاد تو یک دم نیست خالی" سعدی

 دلم راضی نشد. گفتم بنویسم: "هرگز دلم از یاد تو غافل نشود" ابوسعید ابوالخیر

  خجالت کشیدم. خواستم دست‌خالی نباشم؛ به دلم آمد بنویسم:

 ای غایب از نظر که شدی همنشین دل

 می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت

 حافظ ‌


+تقریبا نود درصد عکس‌ها و سبز‌نوشته‌های اول پست‌های آدینه‌ها منبع‌شون سایت یا صفحه‌ی اینستاگرامِ احرار گروپ است. فکر می‌کردم چون آدرس سایت توی عکس هست لازم نیست بگم. ولی فهمیدم باید بگم!


اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.


دعای فرج: عهد با زلف تو بستیم خدا می‌داند.[۶۱]


+امیرالمؤمنین علی (علیه السلام): هر چه محبت داری نثار دوستت کن امّا هر چه اطمینان داری به پای او مریز...

امام کاظم(علیه السلام):ملایمت و مهربانى نیمى از زندگى است.


+

  • قـاصِدَک
  • جمعه ۱۲ آبان ۹۶

۲۰۷_ تمام حرفایی رو که نیمه‌شب‌ها به سرم می‌زد تو یه پست رمزدار بنویسم و یه روزی آدرس رو بهش بدم، گفتم.

اون‌قدر با هم و نزدیکِ هم بودیم که امشب نمی‌دونستم چجوری باید برات بنویسم. حرف نزنم و بنویسم. نیم ساعت برای نوشتنِ آغازگر مکالمه فکر کردم. وسطاش راه افتادم. آخراش کم آوردم باز... از شرمندگی.


واقعا اون زمانا که دو ساعت می‌نشستیم و خیال می‌بافتیم برای‌ آینده یه درصد هم فکر می‌کردیم این شکلی باشه؟ تو توی یه کشور دیگه و من اینجا، مشهد، خاطرات پنج شش سال دوستی‌مون رو دوره کنیم و بخندیم و بعد، تو از این چهار پنج سالِ بعد از قطع رابطه‌مون بگی و گریه کنیم؟

+خدایا! لطفا و خواهشا یا مهر من رو به عنوان دوست به دل کسی ننداز یا بهم یاد بده چجوری رفیق بمونم. همین عذاب وجدان برام بسه.

+ولی نمی‌تونم انکار کنم که سبک شدم تقریبا.

+خدایا تو بخوای میشه، خوب باشه آینده.

  • قـاصِدَک
  • چهارشنبه ۱۰ آبان ۹۶

۲۰۶_ قبلا که نمی‌تونستم به زیباییِ ایشون، این حس رو توصیف کنم؛ بهش می‌گفتم قانون اینرسیِ مخصوص آدما.

+ بازنشر از کانال عطیه میرزاامیری (@atiyeemirzaamiri)

این وابستگی عجیبم نسبت به "مکان ها" حالم را آشوب و بهم میزند. شبیه زخمی شده ام که دائم چسبی روی آن زده میشود و به محض التیامش کنده میشود. بی سرزمین تر از باد شده ام. به محض عادتم به یک شهر و یک محیط باید کنده شوم و برم به محیطی دیگر. روزها تلاش میکنم خودم را با تخت لغزنده ی اتاق شماره ی دوی سوئیت هفت سازگار کنم. سازگار که میشوم باید کنده شوم و بروم درون اتاق روی پشت بام خودم. شب ها سعی میکنم با سکوت کش دار اتاق روی پشت بامم رفیق شوم و دوباره از نو باید رو تختی را بکشم و برگردم. تحمل دلتنگی خیلی راحت تر از سختی جابه جایی ست. شما کمتر دلتنگ دوست مقیم یک کشور دیگرتان میشوید تا همکاری که هرروز چشم تان به او می افتد...
  • قـاصِدَک
  • دوشنبه ۸ آبان ۹۶
مهربون‌خدایِ من!
همــه‌ی شهــر به بیچـارگی‌ام خندیدند
پس چه خوبست سـرم پیش تو پایین باشـد

********************

منُ یادِ خودم بنداز دوباره