✍ قِصِّہ‌‌های یک قاصِدَکِ بُلــندپَـروازِ خـُوش‌خَبَر

دفترْ خاطراتِ مجازیِ من
✍ قِصِّہ‌‌های یک قاصِدَکِ بُلــندپَـروازِ خـُوش‌خَبَر

مهربون‌خدایِ من :
هَمـــــہ‌ی شَــــہر بہ بیچــارگـے‌اَم خندیدند
پَـــس چہ خوبَـستـ سَــرَم پیشِ تو پاییـــن باشَــد

+
فعلا که فقط خاطرات روزانه‌مو اینجا می‌نویسم، می‌دونم این حرف ذره‌ای از بار مسئولیت من کم نمی‌کنه ولی شما مختارید که بخونید یا نه، پس خواهش می‌کنم اگر بیکار نیستین، وقت گران‌بهاتون رو با خوندن خاطرات من تلف نکنید، همون عکس‌ها و شعرا رو بخونید و برید به کار و زندگی‌تون برسین، آفرین:)) راستی اگر تصمیم به دنبال‌کردن اینجا گرفتین، قبلش اینو بدونین که من طولانی می‌نویسم، گاهی علاوه بر اون زیاد هم پست میذارم، چرت و پرت هم بلدم بنویسم تازه! :) خلاصه از ما گفتن بود، وقتتون باارزش‌تر از این حرف‌هاست :))

++
یک جایی جمله‌ای خوندم که مضمونش باعث شد از اون به‌بعد نه‌تنها از خندیدن دیگران به خاطراتم ناراحت نشم که خوشحال هم بشم و اون جمله این بود:
به حرفام می‌خندی؟
بخنـــــد :)
خنده‌هاتو دوست دارم.

+++
از کسانی که وبلاگشون رو دنبال می‌کنم اصلا توقع ندارم که وبلاگم رو دنبال بفرمایند:) درباره‌ی نظر دادن هم صدق می‌کنه:)

++++
دیگه این‌که من فکر می‌کنم از حقوق هر بلاگری که بر گردن مخاطبینش هست این باشه که، اگر زمانی نیاز به تذکر داشت حالا در هر زمینه‌ای، ازش دریغ نکنن:))

************************************************
الهی هَب لى کمال الاِنقطاعِ الیک...
خدایا کمال جدایى از مخلوقات را، براى رسیدن کامل به خودت به من ارزانى کن...
مناجات شعبانیه

آخرین مطالب

گفت: یه ویژگی‌هایی هستن که خدا از روی فضلش به هرکس بخواد میده، اینجوری نیست که دستِ خود آدما باشه و برحسبِ تلاششون این صفت بهشون تعلق بگیره. گفتم: ای بابا نمیشه که!* گفت: اونایی که لوسن میگن پس بی‌خیال! اونایی که اهل دلن خوش‌حال میشن، میگن اگه به عمل ما بود که هیچ‌وقت به اون حد نمی‌رسید که خدا اینو به ما بده، حالا که از روی فضل خداست و حساب و کتاب نداره، پس ان‌شاءالله به ما هم می‌رسه. گفت: نه اینکه حساب و کتاب نداشته‌باشه، حساب و کتابش پیچیده‌ست. (همین‌جوری به نظر من بی‌ربط وسط حرفاش) گفت: می‌دونی، خدا روی جهنم خیلی حساسه، همین که بنده میگه حَرِّم شَیبَتی علی‌ النّار(آتش دوزخ را بر من حرام کن)، و می‌بینه بنده‌ش می‌ترسه، دلش به رحم میاد.

بعد هی ادامه دادیم تا حرف از ناامید شدن زدیم، گفت: ما می‌تونستیم هیچ‌وقت از این کتاب‌ها نخونیم و اصلا با این واژه‌ها و مفاهیم آشنا نشیم. ولی اون موقعی که من و تو واسه کنکور می‌خوندیم و به دانشگاه‌ها فکر می‌کردیم، خدا حواسش به این شب هم بود. حرف من اینه که ناامیدی نداره، ولی ترس داره. ترس از فراموشی، این‌که یادمون بره اینا رو عملی کنیم، اینکه از پذیرش نقایصم دست بردارم. مسخره‌بازی نیست که! بالاخره باید درست شم. و تا این‌کار رو نکنم خدا فرصت‌های بزرگتر بهم نمیده و نمیرم مرحله‌ی بعد. آخر حرفامون گفت: یه مشاوری می‌گفت اهل بیت اینجورین که یه‌رخ نشون میدن و دل آدم رو می‌برن. بعد میرن پشت پرده. ناز می‌کنن. و تو هی ناز می‌کشی و بزرگ می‌شی، به شوق وصال...

× اینجا نوشتم که یادم نره. بعضی‌جاها تغییر صورت گرفته در حرفاش.



این‌که دوستم اشتباهی اونجا رو انتخاب کنه و قبول شه، با یه دختر خوب :) آشنا شه، تصمیم بگیره من رو هم آشنا کنه. و بدین‌صورت هفته‌ای چند ساعت بزرگتر از ذهنم فکر کنم و کسی رو داشته‌باشم که فقط یک یا دوسال ازم بزرگتره و نه اینکه همه‌ی حرفاش رو بفهمم یا قبول داشته‌باشم، اما میتونه بعضی از معضل‌های فکریم رو به زبان ساده و روون برام توضیح بده. دلم خوش میشه که خدا هنوز دوستم داره، هنوز اون‌قدر غرق نشدم که دستم رو رها کنه و ازم ناامید بشه. براش مهمم. مهمیم.

کاش توفیق بده و خودش و حرفاشم واسم اَهَم باشن.


* من به خودم و پرونده‌ی سیاهم مغرور شده‌بودم، واقعا چطوری فکر می‌کردم یه‌روزی می‌رسه که عملم و نیتم میتونه مطلوبِ صد در صدیِ خدا باشه؟!

تَجَرَّأتُ بِجَهْلی...( از روی نادانی جرأَت ورزیدم...)

+دعای کمیل چقدر واسه فکر کردن خوبه، عبارت به عبارتش :)


بی‌ربط نوشت: سخته نقش منتظَری(کسی که مورد انتظار واقع میشه) رو داشته‌باشی که دیر رسیده... می‌تونسته به‌موقع بیاد ولی سهل‌انگاری کرده...


معمولا من جزوِ آخرین نفرات از بعضی چیزا آگاه میشم. ولی شاید یه‌نفر هم مثل یک ماه پیش من با سایت پرسمان آشنا نباشه، واسه جواب‌دادن به سوالاتم خیلی خوب بود. فعلا توی بانکِ پرسش‌ها مشغول پیدا کردن سوالام و جواباشونم. ولی احتمالا بقیه‌ی بخش‌هاشم باید مفید باشه.

بعدانوشت: راستی برنامه‌هایی هم هست که میشه بخشی از آهنگ رو بشنون و جستجو کنن اون رو! واسه آهنگ‌های بی‌کلامی که پخش میشه و نمی‌دونیم اسمش رو چگونه بیابیم خوبه :) مثلا soundhound یا shazam. دیگه خودتون از بازار دانلود بنمایین.


داریم اینو می‌خونیم؛ حرفای استاد پناهیانه در ماه‌ رمضان ۹۴. دانلودِ تنها مسیر برای زندگی بهتر

حجم: 4.8 مگابایت


برای آن‌چه که اعتقاد دارید،
ایستادگی کنید،
حتی اگر هزینه‌اش تنها ایستادن باشد.

#آلبرکامو

گفتا تـُــو بندگـے کن کـو بنده‌پـرور آیـَد.

#حافظ

ما بہ خلوت با تـُـــو ای آرام جـان آسوده‌ایم.

#سعـــــدی

قـاصِدَڪــ
۰۸ فروردين ۹۶ ، ۲۳:۱۶ موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲ نظر

دیروز (پنجشنبه) عمه‌ی بزرگم و دوتا از عموهام مثلا بطور غافلگیرانه‌ای اومدن خونمون. عمه‌ی کوچکم چندساعت قبلش بهمون خبر داده‌بود که توی راهن و البته دستش هم درد نکنه. اتاق من دیدنی بود! فکر کنم در نبود من هر وسیله‌ای که جایی برای نگه‌داشتنش به ذهنشون نمی‌رسیده، به اینجا منتقل می‌کردن. البته اعتراضی ندارما، اتاق شلوغ و بی‌نظم دوست دارم. ولی در انظار عمومی وجهه‌ی خوبی نداره معمولا. بالاخره تا حدودی مرتب کردیم خونه رو.


امروز می‌خواستیم بریم سد، داییم گفت یه‌جاده بلده که میتونیم بریم پایین، کنار آب. ما هم پذیرفتیم. و چشمتون روز بد نبینه! عجب راهی بود! بخاطر بارش‌های اخیر خراب شده‌بود. و فضای ماشین بسیار معنوی بود و بالاخره با نواهای مدد از ائمه و معصومین رسیدیم به‌ یه‌جایی. که جای خاصی نبود و صرفا از اون بالاتر نمیشد رفت! و بخاطر شرایط همراهان پایین‌تر هم نمیشد بصورت پیاده رفت. پس دوباره و ناچارا از همون جاده‌ قصد برگشتن نمودیم. خدا لطف کرد و سالم و فقط با خسارتی جزئی به ماشین عمو رسیدیم پایین. دیگه از جاده‌ی اصلی‌ش رفتیم و باشد که کلا جاده‌های اصلی را پاس بداریم و فکر فرعی‌های خاکیِ خطرناک را از سر برون کنیم! و اینم عکس.

شب داییم اینا اومدن. ریحانه رو فسقلی خطاب می‌کنم. بهش گفتم: یعنی تو واقعا الآن میتونی بنویسی؟ با کلافگی!:دی گفت: آره! گفتم پس یه‌یادگاری واسه من بنویس. که وقتی بزرگ شدی نشونت بدم و بگم فسقلی که بودی، دست‌خطت اینطوری بوده. کاغذ و خودکار رو دادم بهش و اونم پس از دقایقی اینو تحویلم داد :)

 بعد هم دیدم واقعا حرفی نیست که بزنیم و هی نگاه می‌کنیم و لبخند ملیح می‌زنیم! رفتم مهمات آوردم. علی‌اصغر رو هم بالاخره از کامپیوتر جدا کردم و به یاد قدیما اسم و فامیل بازی کردیم. این‌بار با رنگ مشکیِ عراقی آشنا شدیم! و فهمیدیم که سوسک پلاستیکی با سوسک مصنوعی فرق داره! و به تبع اون سوسک پلاستیکی‌فروش هم با سوسک مصنوعی فروش فرق داره! تهِ همه‌ی فامیل ها هم پسوندِ "اصل" بذارین، امکان تشابهش کم میشه! برای میوه از میم هرسه‌تامون موز رو نوشته‌بودیم و ۱۰ هم گرفتیم بدین صورت که من موز خالی رو نوشته‌بودم، نرگس موز زرد![با این استدلال که ممکنه رنگ‌های دیگه‌ای هم باشه و ما نخورده‌باشیم] و علی‌اصغر هم موز آفریقایی[ کلا یه کشور می‌افزود به آخر همه‌چی و مشکل تشابه رو حل می‌کر‌د].



شمع روشن شد و 

پروانہ در آتش گل کرد

مے توان سوخت 

اگر اَمر بفرماید 

عشـــــق


#فاضل نظری


چشمان تـُـــو معنـای 

تمـام جملہ‌های ناتمـامےست

ڪہ عاشقان جهــــان

دستپاچہ در لحظہ‌ی دیدار 

فراموشے گرفتند

و از گفتار بازماندند.


#عباس معروفی


بعدانوشت: فاطمه‌ی ۲ به اطلاع رسوند که موز زرد داریم، موز قرمز داریم، موز آبی هم داریم! :)

قـاصِدَڪــ
۰۵ فروردين ۹۶ ، ۰۲:۱۸ موافقین ۳ مخالفین ۰ ۸ نظر

 

سـَرخـُـــوش آن عیـــدی ڪہ آن بانے نـــور

از کنـــار کعبہ بنمایـَـد ظهــــــــــور :)

 

اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناًحَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.

 

دعای فرج⇦ عهد با زلف تو بستیم خدا می‌داند.[۲۹]

 

+ امام حسین(علیه‌السلام): هرگاه دو نفر قهر باشند، آن‌که برای آشتی پیشقدم شود، زودتر از دیگری وارد بهشت خواهد شد.

+ فکر کنم تبریکِ سال نو میتونه بهانه‌ی مناسبی برای آشتی باشه. :)

+ امام باقر(علیه‌السلام): خداوند، آن‌که را در میان جمع شوخی می کند، دوست دارد؛ به‌شرطی که ناسزا نگوید.

 

●دعای تحویل سال به چه حقیقت مهمی اشاره می‌کند؟

دعای تحویل سال ، دعایی‌ست دارای مضمون بسیار عالی و به حقیقتی اشاره می‌کند که هر کسی راز این حقیقت را، عمیقا درک کند، گویی اختیار تمام عالم و عالم وجود خودش را در دست گرفته، ما در آغاز این دعا، خداوند را به این نام صدا می‌زنیم «یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ‏؛ای کسی که قلب ها را منقلب می‌کنی.» امام صادق(علیه‌السلام) می‌فرماید:«تکان دادن یک کوه آسانتر است از جا به جایی دل ها ؛ إِزَالَةُ الْجِبَالِ أَهْوَنُ مِنْ إِزَالَةِ قَلْبٍ عَنْ مَوْضِعِهِ.»(تحف العقول، ص۳۵۸). قلب انسان به این سادگی جا به جا نمی‌شود. این قلب اختیارش دست خداست.

دل، منطقه اصلی قدرت الهی است و اقتدار خدا اصلش،در دل، نشان داده می‌شود. در کرات ، ستارگان و آسمان‌ها ، در دریاها و امواج سهمگین آن، در زلزله و زمین‌لرزه‌ها و آتشفشان‌های بسیار مهیب، می‌توان قدرت خدا را دید، ولی بالاتر از همه‌ی این‌ها، می‌توان قدرت خدا را در تکان دادن دل‌ها دید. آن کاری که جز پروردگار عالم، کسی نمی‌تواند آن را انجام دهد، «تغییر حال» و «تغییر دل» است. اگر خواستید دل کسی را به دست آورید، اگرکسی با شما بددل شده و می‌خواهید به محبت تبدیل شود، درِ خانه‌ی خدا بروید. دل‌ها دست خداست.

به این سادگی، کسی نمی‌تواند بر دل دیگران تسلط پیدا کند و از این بالاتر این است که کسی نمی‌تواند بر دل خودش به این سادگی تسلط پیدا کند. همه‌ی ما دوست داریم عالی‌ترین محبت را به اهل‌بیت داشته باشیم. اندکی از محبت اهل بیت چقدر به انسان لذت و نشاط می‌دهد؟ حالا می‌توانید این محبت را افزایش دهید؟ امتحان کنیم، می‌توانیم قلب خودمان را متحول کنیم؟!

اگر دیدید از یک کار یا از روش زندگی بی‌حوصله شدید و دل‌زدگی برایتان دارد، برای حل ریشه‌ای مشکل‌تان رو به خدا کنید و بگویید: «خدایا کاری کن به این کار دل بدهم.» مثلا دل مرا علاقه‌مند به درس خواندن قرار بده که برای درس خواندن زجر نکشم.

می‌گوید: «عبادت را دوست ندارم؛ حوصله ام نمی‌آید». خب برو در خانه‌ی خدا بگو: «خدایا مرا عاشق عبادت قرار بده». بعضی‌ها اینقدری که از این و آن سوال می کنند که من چگونه علاقه‌مند نماز شوم، آنقدر نمی‌روند در خانه خدا بگویند: «خدایا می‌شه مرا عاشق نماز اول وقت قرار بدهی؟»

#استاد پناهیان

×ببخشید که طولانی شد، (هرچند ادامه هم داشت!) واسه من مفید بود. :)

 

+بدعادت شدم! :) رئوف(علی فانی):

 
 

 

 

 

قـاصِدَڪــ
۰۴ فروردين ۹۶ ، ۰۰:۰۸ موافقین ۶ مخالفین ۰

دیروز یه‌عالمه اینجا بارون بارید، یه‌عالمه‌ها! بزرگترها نگران چیزهایی هم بودن اما واقعا نمی‌شد کِیف نکرد :) سال تحویل رو که خونه‌ی بابابزرگ بودیم. تقریبا تلویزیون ندارن و رادیو هم توی اون اتاق نبود. اون آهنگ بعد از تحویل سال رو نشنیدیم. بعد از تبریک و اینا دیگه نتونستم طاقت بیارم و رفتم توی باغ. اون جوی آب بود که ملت فکر می‌کردن ما توش غرق شدیم؟ پس از عمری دوباره پر از آب شده‌بود، من تا حالا اینجوری‌شو ندیده‌بودم. با ذوق‌‌زدگی فراوان هی عکس می‌گرفتم و به بقیه نشون میدادم!:دی این‌دوتا از دیروز:

و



امروز با صدای عرشیا(نوه‌ی خالم) بیدار شدم! گفته‌بودم خونه‌ی ما و بابابزرگم خیلی نزدیکه. اومده‌بود اینجا و وقتی بالاخره فهمیدن که اینجاست، سپرده‌بودنش بدست علی‌اصغر. فهمیدم علاوه بر "س"، "ز" رو هم "ش" تلفظ می‌کنه! گاز گرفتن و مشت‌زدن رو خودش بلد بود، ضربه با پا و موکشیدن رو هم علی‌اصغر بهش یاد داد و حسابی اینا رو روی من اجرا کرد! بهش میگم: زشته اینا رو بهش یاد میدی، خجالت بکش. میگه: کاری می‌کنم که دیگه هیچ بچه‌ای رو به من نسپرن! البته آخراش معلوم بود هدفش تغییر کرده و فقط خوشش میاد من رو اذیت کنه. و من قول نمیدم که دفعه‌ی بعد هم آرامشم رو حفظ کنم و مقابله‌ به مثل نکنم! آخرش نرگس(دختردایی) و مبینا(خواهر عرشیا) هم اومدن و سه‌تایی من و عرشیا رو نظاره می‌کردن! یه‌پا جنگجوئه واسه خودش! جای ناخناش روی دستم مونده! ولی بچه‌ی باحالیه کلا! حالا که فکر می‌کنم اگه قول بده روزی چندبار سوسپانسیون و سیخ‌سیخی رو واسم تکرار کنه، منم قول میدم کاری بهش نداشته‌باشم :))


و دیگه اینکه بعد از اون اتفاق، شب‌ها بابابزرگم مهمون ماست :) یَک حالی میده!


گلے به دست من آید چو روى تـُـــو؟ هیهات!

هزار سال دگر گـر چنین بــــھار آیَـــد

#سعــدی


+ نکته‌ی آخر که لازمه در سال جدید تاکید کنم اینکه هدف اصلی و اولیه‌ی من از راه‌اندازی اینجا، نوشتن خاطراتمه و هدف اینکار هم خونده شدن نیست، نگه‌داشتن‌شون واسه خودمه. (شاید هم بعدا پشیمون شم ولی فعلا که نیستم) البته دوستای مجازی زیادی هم پیدا کردم که خیلی خیلی خوشحالم ولی به‌هرحال طبیعتا و جدا هیچکس مجبور به خوندن و نظر دادن و هرچیزِ دیگه نیست! بدون این‌ها هم هر وبلاگی رو که دوست داشته‌باشم با دقت و خوشحالی می‌خونم و دنبال هم شاید بکنم و نظر هم شاید بدم. ولی هرگونه نظر و انتقاد و پیشنهاد و تجربه رو به‌شدت پذیرا هستم.

+ الآن هم عرشیا و مبینا اومدن، نمی‌تونم نگم که دارم لبخند می‌زنم! :) 

قـاصِدَڪــ
۰۱ فروردين ۹۶ ، ۱۴:۲۰ موافقین ۳ مخالفین ۰ ۷ نظر

آخرین تصویرِ کوچه‌ای ۹۵:دی(می‌خواستم شکوفه و گل و اینا بذارما ولی این رو تازه پیدا کردم، روی دستم می‌موند!)

 

 

و متن!:

عیدتون مبارک باشه پیشاپیش. ان‌شاءالله که سال پرخیر و برکتی داشته‌باشین، سالی سرشار از سلامتی و آرامش و اتفاقات خوب غیرمنتظره و یهویی که حسابی غافلگیر شین. و ما هم مدام پست‌های لبخندآورِ شامل خبرهای خوب‌تون رو بخونیم؛ مخصوصا قبول‌شدن کنکوری‌های عزیزمون تو رشته‌های دلخواه‌شون، شاغل‌شدن جوونای جویای کار!، حقیقی‌شدن یارهای خیالی بلاگرای دم‌بخت(:دی) و کارای بامزه و شیرین‌زبونیای فسقلی‌ها، چه اونایی که تازه اومدن و چه اونایی که قراره ۹۶‌ای باشن. دیگه! براتون آرزو می‌کنم یه‌ بهارِ بارونیِ بااحساس و باطراوت، یه تابستونِ گرم و پرانرژی و خوشمزه، یه پاییزِ رنگارنگ و رویاییِ خالی از دل‌تنگیای دم غروب و یه زمستون سردِ سفید و برفیِ به‌یادموندنی

و امیدوارم کلا ۹۶موندگار بشه تو ذهنتون تا سال‌های سال به‌لحاظ خوبیاش البته! :)

 

+خیلی زیاد یهویی شد!

+بعدانوشت: از دیشب تا حالا داره بارون میاد. درست و حسابی و بهاری! :) امیدوارم کل سال هم به همین نکویی باشه برای هممون. لحظه‌ی سال تحویل به‌یادتون هستم، بارونم که هست وُ :))) ۱۰دقیقه مونده به ۹۶

 

قـاصِدَڪــ
۲۹ اسفند ۹۵ ، ۲۱:۰۰ موافقین ۹ مخالفین ۰ ۲۰ نظر

 و بهاران را باور کن :)

این سنبل‌خانومِ ما توی باغچه‌ست و امیدوارم خودش هم اینو ترجیح بده به کنار سایرِ سین‌ها بودن :) 


فکر کنم قصد دارم در این چند روز سرانه‌ی مطالعه‌ی ۹۵ و ۹۶ خودم رو ببرم بالا! هدف‌گذاریم تا پایان روز پنجم ۸تا کتابه و امیدوارم که بشه. خب، وقتی می‌خوام از فیدیبو بخرم بیشتر اونایی رو انتخاب می‌کنم که حداقل چندتا نظر مثبت هم داشته‌باشن، اما دیشب فاقد نظر هم خریدم و امیدوارم بتونم اولین نظر مثبت رو ثبت کنم. بعد از اون هم با کیمیا قرار گذاشتیم بریم کتابخونه و به یادگیری همدیگه کمک کنیم!


شبا که می‌خوام بخوابم و یادم میاد تمام آلارم ها رو غیرفعال کردم، یک حس خوبی بهم دست میده :) البته فکر کنم دوباره باید چندتا بذارم. سوال من اینه که چرا اهل خونه می‌بینن داریم به ظهر نزدیک میشیم و منو بیدار نمی‌کنن؟ و بعدش هم میگن تو چقدر می‌خوابی! داداشم امروز میگفت تو ساعت بدنت که هیچ، تاریخ بدنت تنظیمه! امروز روز جهانی خوابه! :) حالا یه‌امروز شد ۸ساعت‌ها!


مامانم اومده میگه: چندتا از اون لاک‌هاتو بده. میگم واسه چی میخوای؟( غرقِ کتاب بودم و وقتایی که نمی‌خوام از جام تکون بخورم با پرسیدن سوالاتی از این دست برای خودم وقت می‌خرم.) گفت واسه بابابزرگت! راستش یه‌لحظه فکر کردم بابابزرگ قاطی کرده. و مامانم گفت: واسه علامت‌گذاری می‌خواد و اینا! و نیست که من خیـلی طرفدار لاک می‌باشم! همون چندتا هم پیدا نشدن و مامانم به نههههههِ موجود در نگاهم التفاتی ننمود و رنگ‌های مخصوص شیشه رو برد! :))


داشتم وبلاگ‌های دنبال‌شده‌مو می‌نگریستم دیدم چندین‌نفر خیـــــلی وقته نیستن و بعضیاشون خیلی وقته نظری رو هم تایید نکردن، ان‌شاءالله این کمرنگ‌بودن‌ها واسه این باشه که اینقدر حال‌شون خوب هست و با آدمای اطرافشون روزگار خوبی رو می‌گذرونن که اینجا در اولویت‌های آخرشون قرار گرفته :) و روزهای خوب‌شون در سال جدید هم تداوم داشته‌باشه :))


ما یه نکته‌ای داریم تو خونه‌مون که واسه کادوخریدن به این توجه می‌کنیم که در حال حاضر به چی احتیاج داره و همون رو می‌خریم. بعضی موقعا هم خودمون کادوی درخواستی‌مون رو میگیم:دی مثلا من از الآن گفتم که واسه تولدِ سال بعدم چی دوست دارم :) البته این با اون‌که من عاشق غافلگیرشدنم تناقض نداره‌ها، چون از لحاظ حافظه ارادت خاصی به این ماهی قرمزا دارم! :)) امسال واقعا موندم که چی واسه مامان بگیرم. هدیه‌گرفتن اون وقتایی که همینجوری داری میری و می‌بینی اون کالای پشت ویترین چقدر به فلانی میاد سخت نیست و خیلی هم لذت‌بخشه ولی وقتایی که احساس می‌کنی باید یه‌چیزی برای فرداش بخرم سخته. توجه به اینکه هرچی هم باشه از ناراحتیش کم نمی‌کنه، سخت‌ترش می‌کنه. می‌دونین، بچه‌تر که بودم کادو رو میذاشتیم به عهده‌ی بابا و من و علی‌اصغر هنرنمایی‌های دیگه‌ای می‌کردیم. کارت‌پستال و نقاشی و اینجور چیزا! هم خودمون واقعا خوشحال می‌شدیم و هم مامان. البته اینو وقتی فهمیدم که یکی از اون کارت‌ها رو توی گاوصندوق دیدم. توش به خراب‌کاری‌هایی که تا اون روز رو نشده‌بودن هم اعتراف می‌کردم، روزای خوبی بود :)) راستی تبریکِ پیشاپیش :))


شنیدین میگن اول سال هرکاری کنی تا آخرش همونجوری پیش میره؟ من سال سوم بود فکر کنم، که سال تحویل ساعت دوی شب بود. بعد از تبریک و روبوسی و اینا پریدم توی اتاق که درس بخونم! (بعدانوشت!: منظورم برنامه‌ریزی‌شده و برمبنای همین سخن بود!) چشمم افتاد به کتاب تست فیزیک، همینجوری یه‌صفحه رو باز کردم و شروع کردم به حل‌کردن سوال اول، وسطاش دیدم اشتباه رفتم! رفتم سوال بعدی، از همون اولش بلد نبودم! از ترسِ اینکه کل سال این‌شکلی بشه کتاب رو بستم و سعی کردم این خرافات رو باور نکنم :))) 



به زیبایـےات بگـو آرام‌تـر!

اینطور که بی‌مـحابا پیش می‌رود،

چیـزی برای بـَـھار

نخواهد ماند.

#حمید جدیدی



هـَـر کـُـجا باشـے

بـَـھار همـانجاست!

مثــــل قلب مـَـن.

#معصومه صابر


ان‌شاءالله سال توپی پیش رو داشته‌باشید و توش پر باشه از اتفاقات خوبِ غیرمنتظره، مخصوصا اونایی که انتظارش رو می‌کشید اما انتظارش رو ندارید :))

قـاصِدَڪــ
۲۸ اسفند ۹۵ ، ۱۸:۱۶ موافقین ۸ مخالفین ۰ ۷ نظر

چـون یاد تـُــو مـے‌آرم

خـُود هیـچ نمـے‌مانم

#سعـــــدی


اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناًحَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.


دعای فرج ⇦ عهد با زلف تو بستیم خدا می‌داند. [۲۸]


امام باقر(علیه‌السلام): چون فرصت دست دهد به سوى هدف خود بشتاب، و هیچ فرصتى مانند روزهاى فراغتِ همراه با تندرستى نیست.


● نتیجه‌ی ۱۴۰۰ سال تلاش برای تحریف دین

ما برخی از مفاهیم سیاسی دین را هم غیر سیاسی فهم می‌کنیم، این نتیجه‌ی تلاش ۱۴۰۰ ساله‌ایست که برای تحریف دین و غیرسیاسی جلوه دادن آن کرده‌اند.

#استاد پناهیان

قـاصِدَڪــ
۲۷ اسفند ۹۵ ، ۱۰:۴۱ موافقین ۸ مخالفین ۰

قبلا فکر می‌کردم این جمله رو یه مردِ مغرور گفته. الآن اما فکر میکنم ممکنه این جمله‌ی مزخرف تنهاچیزی باشه که به ذهن یه دختر رسیده، شاید دختری که طاقت دیدن اشک‌های برادر احساساتیش رو نداشته. 

+ درسته تمام زمانی که با ناتوانی فقط بهش نگاه می‌کردم، این جمله در ذهنم می‌چرخید، ولی نگفتمش :)

++هرچی به عکس‌ها نگاه می‌کنم، بیشتر باورم نمیشه، هیچ‌جاش ننوشته " لبخند صاحب این عکس فقط سه‌ماه دیگر اعتبار دارد." چقدر مرگ غریب‌‍ه و به‌قول یه‌نفر( که هرچی تلاش کردم یادم نیومد ولی احتمالا از همین اهالی بلاگستان باشن) چقدر هم قریب...




+++ بخشی از دعای معراج هست که امین رستمی خونده و فکر نکنم که نشنیده‌باشید. برای من هم آرامش‌دهنده‌ست و هم خاطره‌انگیز :) دوسال پیش شنیدمش، توی یه‌وبلاگ بطور خودکار پخش میشد. بمدت یک‌هفته صبح‌ها زودتر بیدار میشدم و قبل از مدرسه وبلاگش رو باز می‌کردم و دو یا سه‌بار به ایشون گوش می‌سپردم! میتونستم دانلودش کنم (که بعد از اون یه‌هفته لذتش در برابر لذت چند دقیقه خوابِ بیشترِ صبح زود کم آورد و همین کار رو کردم که در مسیر مدرسه گوش بدم.) اما وبلاگش هم برام حس خوبی داشت. اسمش رو یادم نیست ولی مشتمل بر چند کلمه بود و در هر کلمه هم "سین"‌ی نهفته! گفته‌بودم واج‌آرایی دوست دارم دیگه. :)     

- لبخند عنوان مربوط به شماره‌ی پست می‌باشد!:)        

قـاصِدَڪــ
۲۶ اسفند ۹۵ ، ۰۰:۱۶ موافقین ۴ مخالفین ۰ ۹ نظر

فکر می‌کنم باید درباره‌ی مرگِ دلخواهم و وقایع بعد از اون تجدید نظر کنم. اگه الآن دارین فکر می‌کنین دمِ عیدی این چه پست‌هایی‌ست که میذاری؟ باید بگم مگه چیه؟ شاید بهار اونقدر قشنگ و دل‌زنده‌کن باشه که با این حرفا مشکل خاصی پیش نیاد. همیشه دوست داشتم بطور هیجان‌انگیزی بمیرم ولی با توجه به اینکه آدم وقتی می‌میره دیگه مرده و چیزی که مهمه آرامش بقیه‌ست، فکر کنم یک مرگ بدون آسیب‌تر مورد مناسب‌تری باشه.

دیگه اینکه من واقعا هنوز هم نبودِ ظاهریِ همیشگیِ یک‌نفر رو درک نمی‌کنم، شاید چون ظاهریه! و تازه فهمیدم مامانم چقدر صبور و تودار و بقول خودش راضی به رضای خداست! دیروز توی بهشت زهرا وقتی همکاراش بهش میگفتن خانم فلانی تو همیشه خودت بقیه رو نصیحت میکردی، الآن دیگه نباید اینقدر گریه کنی، دلم میخواست دعواشون کنم، همونقدر که دلم میخواست بچه‌های کوچیک رو شوت کنم و همونقدر که روز قبل‌ش میخواستم با همه‌ی آدما قهر کنم. مادرم بیش از حد تصورم خوبه. ملت به من میگفتن نباید گریه کنم و مادرم رو دلداری بدم، وضعیت برعکسه. البته تا دیروز! و البته‌تر که دیروز هم وظیفه‌مو انجام ندادم. فاطمه میگفت برو پیش مادرت و آرومش کن ولی من تا جایی که زشت نباشه، دور شدم و پشت به جمعیت گریه کردم و اگه ممکن بود گوشام رو هم میگرفتم. و هموقدر که رفیقِ روزای سختِ دوستام نیستم، بدرد خانواده هم نمی‌خورم! به مامانم میگم فکر کنم قاطی کردی و هنوز داغی که کمی آرومی! با اشک‌هاش می‌خنده و میگه منم دوستش دارم و از اون حرفایی که همه شنیدیم می‌زنه، که حقه و سرانجام همه‌ست و با گریه هیچ اتفاق خاصی نمیفته جز ناراحتیِ اوشون و البته تجربه‌هایی هم از فوت اون‌یکی مادربزرگم داره و معتقده آدم نباید با بی‌قراری‌هاش باعث ناراحتی مضاعف بقیه بشه! فکر کنم شغلش و اینکه مدام به بقیه مشاوره میده تا اعماق وجودش رسوخ کرده! و البته داره در من هم رسوخ می‌کنه! خلاصه اوضاع کمی آرومه (البته من فقط باطن خودم رو میدونم پس درباره‌ی بقیه منظورم ظاهرشونه) و طبیعتا زندگی هنوز جریان داره، آسمون هنوز آبیه، شکوفه‌ها دیرتر از پارسال ولی به‌هرحال باز شدن، شهر هم با بساط ماهی‌قرمزفروشان بوی عید میده. امروز داشتم با بی‌حوصلگی به کاکتوسِ اعظم‌م که قدیمی‌ترینشونه و فکر کنم نوعی آلوئه‌وراست می‌نگریستم و میگفتم تو هم که مثل علی‌اصغر هی قد میکشی همش! و چشمم افتاد به دوتا جوونه‌ی نسبتا بزرگ و کمی خوشحال شدم. و برعکس تفکرم هنوز هم بهشت‌زهرا برام آرامش داره. و موقع گریه‌کردن و البته با کمی هم تعجب، عذاب وجدان میگیرم چون همش یاد یه کلیپ میفتم که مربوط بود به دیدار یک مادرِ شهیدِ مدافع حرمِ لبنانی با پسرش که گریه نمیکرد و میگفت اینجور گریه‌ها فقط برای اهل بیت شایسته‌ست.

دیروز فهمیدم دختردایی کوچیکه کلاس اوله! اینقدر تعجب کردم که به خواهرش میگفتم نرگس تو باورت میشه ریحانه میتونه بخونه؟ و ریحانه میگفت تازه عرشیا (شایدم ارشیا) هم کلاس اوله. و من گفتم جل‌الخالق! چه‌خبره اینقدر زود دارین بزرگ میشین؟ این عرشیا نوه‌ی یکی از خاله‌هامه و یک عرشیای دیگه هم نوه‌ی یکی‌دیگه‌ست. به‌روی خودتون نیارین ولی دقیقا همین دوتا رو میخواستم شوت کنم! این دومیه فکر کنم پنج‌سالشه و بطور غیرباوری هنوز "س" رو "ش" تلفظ میکنه. و دیروز قبل از اینکه چشمم بیفته به اشک‌های یواشکیِ پسرخاله‌م و دوباره گریم بگیره، با دختردایی‌ها سعی داشتیم روی تلفظ عرشیا کار کنیم. ولی کاملا بی‌فایده بود. شوشپانشیون و شیخ‌شیخی از جمله کلماتی بود که به ما می‌فهموند این شیوه‌ی تلفظ اونقدرها هم بد نیستا! و حداقل بدرد خندیدن می‌خوره!

مامانم گفت قراری رو که قبلا با بچه‌ها گذاشتیم، اگه میتونم جلوی خودم رو بگیرم و ناراحتشون نکنم، برم. و واضحه که میتونم! چون توی بستنی‌فروشی با بی‌بی‌م خاطره ندارم! و خدا رو شکر بجز حدیث و فاطمه بقیه‌شون نمی‌دونن که بخوان تسلیت بگن و من گریم بگیره! البته شایدم بدونن! و شایدم گریم نگیره اصلا! من از اونایی‌ام که تا قبل از این به‌ندرت کسی اشکم رو دیده‌بود. به‌هرحال فعلا قراره فردا با بچه‌ها بریم محل همیشگی واسه تجدید دیدار.

بجز پارسال که کنکور کلا نظم زندگی رو به نظم دیگه‌ای تغییر میده، چند سالی بود که سال تحویل یا شمال بودیم خونه‌ی عموم و یا مشهد بودیم حرم. امسال دوباره خونه‌ی بابابزرگیم، نسبتا سخت و سنگینه، امیدوارم بابابزرگم زودتر آرامش قبلی‌ش رو بیابه. و چقدر دلم می‌خواست که حرم می‌بودم.

و دارم به تجدید نظر درباره‌ی شیوه‌ی زندگی هم فکر میکنم. با توجه به اینکه در آخر فقط خودم به‌درد خودم میخورم. حتی نوه‌ای که فکر میکرد عاشق مادربزرگشه در کمتر از چند روز و برعکس شب‌ها، روزها حسابی خودش رو فریب میده و به عکس‌ها نگاه نمی‌کنه و خلاصه تلاش میکنه که نبودش رو یادش بره. و دارم بیشتر به این جمله ایمان میارم که خوشبختانه یا متاسفانه زمان همه‌چیز رو حل می‌کنه.

بعدانوشت: چیزی که خیلی خوشحالم میکنه اینه که این دوسال اخیر خیلی چیزا رو فهمیدم در نتیجه نسبت به خانوادم کارایی رو انجام دادم که الآن تقریبا حسرتی ندارم. البته وظیفه‌م بوده‌ها ولی قبلا حالیم نبود. 



حرفهای ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی؛
وقت رفتن است.
بازهم همان حکایت همیشگی !
پیش از آنکه با خبر شوی،
لحظه ی عظیمت تو ناگزیر می شود.
آی؛ ای دریغ و حسرت همیشگی
ناگهان 
چقدر زود
دیر می شود...

#قیصر امین‌پور
قـاصِدَڪــ
۲۵ اسفند ۹۵ ، ۱۴:۱۳ موافقین ۳ مخالفین ۰ ۶ نظر
شبِ شنبه حالم خوب نبود، البته اون‌موقع نمیدونستم. دلم می‌خواست بیام و کلی غر بزنم و شمام رفاقتی و از روی رودروایسی هی بگین: آره آرزو حق با توئه، چه شرایط غیرجالبی و اینا! ولی خوشبختانه میدونستم که حق با من نیست و ننوشتم و رفتم پناهگاهِ نزدیکم یعنی نمازخونه و گریه کردم.

امروز گریه کردم، زیادم گریه کردم. اما هنوزم باور نکردم که دیگه مامان‌بزرگم رو نمی‌بینم. همش فکرمی‌کنم دفعه‌ی بعد که برم و بیام بازم هست. اصلا باور نکردم که از همون شبِ شنبه دیگه مامان‌بزرگی در کار نیست.

من هروقت ناراحتم دوست دارم واسه چندساعت هم که شده با یکی قهر کنم! امروز اولش خواستم با اون کسی که منو توی ترمینال دید و تسلیت گفت قهر کنم، که دفعه‌ی بعد توی ترمینال به‌کسی تسلیت نگه، شاید اون فرد هیچی ندونه، اگه آبی هم پوشیده‌باشه احنمالش بیشتره! اما قهر نکردم، به‌جاش سعی کردم بخندم و لبخند بزنم که عذاب وجدان نگیره. بعد خواستم با راننده‌ی اتوبوس قهر کنم که به‌جای فیلمای مزخرفی که همیشه میذاشت، چندتا آهنگ شاد مزخرف‌تر رو هی تکرار می‌کرد. بعد که پیاده شدم و فهمیدم حرفای فاطمه دروغی مصلحتی بوده تا من بیام، دلم خواست با اون قهر کنم. اما بعدش مامانم از راه رسید و گفتم کی بهتر ازمامانم؟ بهش گفتم تا اطلاع ثانوی با جنابعالی قهرم که نگفتی باید زودتر بیام. فاطمه گفت حال مامانم بهتر از من نیست و حواسم باشه و حق ندارم اونجوری حرف بزنم. یه‌سر رفتم خونه‌ی بابابزرگ و با فاطمه اومدیم خونه. کادوی تولدش رو بهش دادم. اونم از ماجراهاش تعریف کرد و خندیدیم. عصر هم بابابزرگم یه خاطره تعریف کرد که شاید ده سالِ پیش من و نجمه دو ساعت توی حموم قایم شده‌بودیم و تخمه می‌خوردیم! و اهالیِ کوچه دنبال ما می‌گشتن و چون بارانِ شدیدی هم در حال باریدن بوده، فکر می‌کردن ما توی جویی که از وسط باغ بابابزرگم میگذره غرق شدیم! و بالاخره بی‌بی رو پخ نمودیم و به این بازی پایان دادیم. اینجا هم هرچهارتامون خندیدیم. من و نجمه و نرگس و بابابزرگ. فکر کنم بابابزرگ هم باور نکرده هنوز. منم همش یادم میره! امشب که با نرگس بیکار توی اتاق  نشسته‌بودم، چندتا از وبلاگ‌های شما رو خوندم و بعدش اومدم یه‌ذره روی اون پروژه‌ی سه نقطه کار کنم که دیدم بلد نیستم! فکر می‌کنم جنسِ نبودنش از اون نبودنای خوابگاه‌بودنِ منه. می‌بینم نیستا ولی درک نمی‌کنم که کلا نیست. مامانم الآن در پاسخ به اشک‌ها و غرهای من میگه به‌جای حالِ غیرخوب این روزای آخر تصویرش تو ذهن تو همون تصویر قشنگ قبلیه. دیدم راست میگه. هنوزم همون مامان‌بزرگِ موقشنگِ چند پست قبله برام. از این بابت خدا رو شکر. تنها مشکلی که دارم اینه که میخوام با همه‌ی آدما قهر کنم، یا حداقل چندساعت سایلنت باشن.

الآن اومد‌ه‌بودم که با وبلاگمم قهر کنم ولی طاقت نمیارم. نمی‌خواستم اینا رو بنویسم که خاطرِ خوش شما رو آزرده کنم ولی احساس کردم برای خودِ آیندم لازمه! پس اگه معتقدین نباید می‌نوشتم، معذرت میخوام ازتون.


میشه یه صلوات برای مامان‌بزرگِ این دخترکِ بی‌اعصاب! بفرستین؟ ممنونم.
قـاصِدَڪــ
۲۳ اسفند ۹۵ ، ۲۳:۲۶


ما مشـق غَــم عشق تـُــو را خـُـوش ننوشتیم 

اما تـُـــو بکش خط به خطاى همـــه‌ى ما

#فاضل نظری


اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناًحَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.


دعای فرج⇦ عهد با زلف تو بستیم، خدا می‌داند. [۲۷]


+ امیرِ مومنان علی(علیه‌السلام): آن‌که به خاطر هر خطایی، از برادرانش جدا شود، دوستانش کم می شوند.


● ابراز ولایتمداری تکی؟!

امام زمان(عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف) در توقیع شریف خود تصریح فرمودند: " که اگر شیعیان ما جمع شوند و به عهدی که ما به گردن آنها داریم وفا کنند، به‌سرعت سعادت مشاهده‌ی ما نصیب‌شان می‌شود." یعنی اینکه هرکس «تکی» به حضرت ابراز ولایتمداری کند، مانع ظهور را برطرف نمی‌کند! طبق این روایت، ولایت‌پذیری حضرت باید «عَلَى اجْتِمَاعٍ مِنَ الْقُلُوبِ» باشد.

#استاد پناهیان

بعدانوشت: میشه اگه حال داشتین برای آرامش و سلامتی تنی چند از آشنایان و دوستان من دعا بفرمایین؟ :) بسیار ممنونم ازتون :))

قـاصِدَڪــ
۲۰ اسفند ۹۵ ، ۱۱:۵۹ موافقین ۷ مخالفین ۰

همینجوری که هی دعام مستجاب شد و روز به روز بزرگتر شدم، فهمیدم به همین شکل هم مامان‌بزرگ و بابابزرگم هفته‌به‌هفته پیرتر میشن. فهمیدم که نمیتونم امیدوار باشم به همیشگی بودنِ چای‌هلِ خوشمزه‌ی اونجا وقتای دل‌تنگیِ غروبا. فهمیدم عصرهای روزهای زوجی میرسه که من هنوزم جوگیر و داوطلبم ولی دردِ زانوی بابابزرگم نمیذاره با هم بریم تهِ باغ و گلِ ختمی و گاوزبون بچینیم. فهمیدم ممکنه دیگه هرروز ساعت ۶ آبیاری باغ رو شروع نکنه که منم برم آب‌بازی و اونم هی بگه: دِهع! انقدر به شلنگ دست نزن بچه! برو واسه خودت گردو جمع کن. کم‌کم تعجب نکردم از دیدنِ روزایی که بی‌بیم نمیتونه نماز بخونه و چقدر خجالت کشیدم از اینکه به بابابزرگم گفتم: خودش نشسته و خوابیده هم بخونه، قبوله‌ها! اما شما نمیتونی به‌جاش بخونی. اونم بگه: من وظیفمه دختر! باید از طرف خاتونم بخونم!

اما همین که هستن مایه‌ی برکته، فقط فرقش اینه که خودم باید برم جایِ ویفرای موزی و آجیل‌های خوشمزه رو پیدا کنم و بیارم. و من هنوز هم معتقدم بی‌بیم تخمه‌‌ی آفتاب‌گردون‌شناس‌ترین آدمیه که می‌شناسم.اونا هنوزم مشتاقانه گوشی میخوان واسه شنیدنِ جوونیِ پرفراز و نشیب‌شون. هنوزم شمعدونیا هستن فقط کمتر شدن. حتی بابابزرگم هنوز قایمکی از توی جیباش بادام و آلوچه درمیاره و میذاره تو دستم و دستم رو مشت می‌کنه و حواسش خوب هست که دخترش نبینه، که یه‌وقت به بهداشتی نبودن و نشسته‌بودنشون گیر بده!

من هنوزم بهار رو با بوی شکوفه‌های خونه‌ی مادربزرگم به‌یاد میارم.

چقدر دلم می‌خواست امروز برم پیش بی‌بی‌م و به‌جای همه‌ی غذاهای مقوی و داروهای بدمزه‌ای که بهش میدن یه کیک پرتقالی از همونا که خودش همیشه بهم میداد براش ببرم با یه چای‌هلِ پررنگِ باب میلش و بشینم پایِ دردِ دلش.

دلم می‌خواست همین امروز می‌رفتم و می‌گفتم: بی‌بی‌ جون اصلا بی‌خیالِ باغ و شمعدونیا و سبزه‌های هرساله‌ی دم عیدت. اونم در جوابِ سلامِ نگفته‌ی من مثل همیشه بگه: خوش اومد دختر گلم، دختر باشخصیتم. منم جوابِ اون از ته‌دل‌ترین لبخندِ بی‌دندونِ ممکن رو با یه لبخندِ گنده‌ی نشان از ذوق‌زده‌شدن از اینکه هنوزم تنها کسیه که درک می‌کنه من باشخصیتم:دی بدم و بعد چشمم بیفته به موهای حناییِ بافته‌ی بیرون زده از چارقدِ سفیدش و بگم: هنوزم مامان‌بزرگِ موقشنگِ خودمی! اونم شروع کنه به گفتنِ خاطراتش و بعد من غرقِ آبیِ چشماش، دخترِ زیبا و جوونی رو تصور کنم که پسرعموی ظاهرا مغرور و بداخلاقش اومده خواستگاری...


+ بعضی‌ مواقع خودمم خودمو درک نمی‌کنم. من در عین حال که سعی می‌کنم آدم مثبت اندیشی باشم و نیمه‌ی پر لیوان رو ببینم، نیم‌نگاهی هم به نیمه‌ی بالایی و بدترین شکل ممکن میندازم که ببینم در اون‌صورت بهترین واکنشم چی میتونه و چی باید باشه! امروز هی به بدترین شکل ممکن فکر می‌کردم! بعد ملت می‌بینن آدم چشماش پرِ اشکه‌ها! بازم آدرس می‌پرسن! حالا من در عین حال که سعی می‌کنم اون قطره‌هه پایین نیفته، هی میگم ریاضی اون‌وره، میگه نه همین‌وره :/ چرا می‌پرسی خب؟

یه‌بارم به یکی آدرس دادم، گفت: ممنون میرم جلوتر از یکی دیگه می‌پرسم:دی :/  واقعا که! این همه تو ذهنم شمردم ببینم راهروی چندم و حدودا چندمتر جلوتر باید کدوم‌وری بپیچه، بعد اینه جوابِ من؟ :)


- بیستِ فروردینِ نود و پنج


پیریم ولی چو عشـق را ساز آید

هنگامِ نشاط و طرب و نـاز آید

از زلفِ رسای تو کمندی فگنیم

بر گردنِ عمر رفته تا باز آیــَد

#ابو سعید ابوالخیر

قـاصِدَڪــ
۱۹ اسفند ۹۵ ، ۰۰:۳۰ موافقین ۵ مخالفین ۰ ۸ نظر

۱. برخی از مردم از تغییراتی که موفقیت بوجود میاره، می‌ترسن؛ مثلا اگه یه ورزشکار رکورد خوبی بزنه، انتظارات ازش طوری میشه که انگار در دور بعد حتما باید رکورد بهتری بزنه. و اون ورزشکار از این میترسه که حتی رکورد قبلی خودش رو هم نزنه و ملت فکر کنن بار اول هم اتفاقی بوده در نتیجه تلاشی برای شکستن مجدد رکوردش نمی‌کنه. اینا چیزایی بود که امروز درباره‌ی ترس از موفقیت خوندم. اولش فکر می‌کردم همه‌ی منفعل بودن‌هام در حوزه‌ی همون ترس از شکست جا میگیره که خب هممون باهاش آشناییم دیگه. ولی بعدش دیدم این‌طور نیست!

 مشکل اول من اینه که یه کارایی هست که فقط بهشون فکر می‌کنم و مشکل بعد اینه که بازم فکر می‌کنم!:دی یعنی اگه یه حرکتی می‌زدم یا حداقل دیگه فکر هم نمی‌کردم مشکلی در کار نبود. اینا چند دسته‌ان. بعضی‌هاش رو بارها انجام دادم و عملکردم سیر صعودی داشته، و همینجور که شیب سختی اون کار بیشتر میشه ترس منم بیشتر میشه اونقدر که سکونِ انتخابی رو به درجازدنِ اجباری ترجیح میدم. اینجا یه مشکل دیگه هم هست که توهم موفقیته! درسته که خیلی وقتا واقعا توانایی انجام اون کار رو دارم ولی بعضی وقتام باید قبول کنم که از یه پله‌ای به بعد بالارفتن، دیگه کار من نیست.

مثلا در بین بچه‌های فامیل کسی در دویدن به پای من نمی‌رسید. ابتدایی و راهنمایی هم همیشه حداکثر یکی دو نفر بودن که من به پاشون نمی‌رسیدم. اما وارد دبیرستان که شدم به‌جز یه‌بار دیگه به کسی پیشنهاد مسابقه ندادم. هم ترسوتر شده‌بودم، هم جامعه‌ی آماری رقابتم بزرگتر شده‌بود. ترجیح میدادم تو خیالم نفر سوم بمونم حداقل. ولی بازم طاقت نیاوردم و سوم دبیرستان واسه دوی شهرستانی ثبت‌نام کردم. با خودم گفتم بالاخره باید بفهمم که همچنان میتونم خودمو تو رویاهام سریع تصور کنم یا نه! بعد از قرعه‌کشی تو گروهی قرار گرفتم که سریع‌ترین دونده‌ی دختر شهر هم توی همون بود! درسته که حذف شدم و به دور بعد نرسیدم و طعم شکست رو واقعی‌تر چشیده‌بودم. اما می‌ارزید. یه رقابت درست و حسابی دیده بودم و خیالم راحت شده‌بود که بازم میتونم سوم باشم و از همه مهمتر اون طعم شکست خیلی بهم چسبید. بعدها دیگه حسرت نمی‌خوردم. امتحان کرده بودم و نشده‌بود. :)


دسته‌بندی بعد اوناییه که امتحان کردم و به شکست منجر شده و از دوباره تلاش‌کردن می‌ترسم. مثلا نقاشیم از همون بچگی در حد چشم‌چشم دو ابرو مونده! ابتدایی که بودم یه‌بارم کلاس رفتم ولی تغییر چندانی حاصل نشد. بعد از اون از تجربه‌ی هر کار هنری‌ای می‌ترسیدم. مثلا تابستون هی از جلوی یه آموزشگاه هنری رد میشدم و به تابلوهای نقاشی روی شیشه نگاه می‌کردم و حسرت میخوردم که چرا نقاشی من اینقدر افتضاحه. در این زمینه‌ها یه راهکاری که دارم تصمیم‌های یهوییه. یعنی تصمیم می‌گیرم و در اوج جوگیری و قبل از فکرکردن زیاد( به اندازه‌ی کافی قبلش فکر کردم دیگه:دی) و پشیمون شدن عملیش می‌کنم. به همین شیوه یه‌روز با فاطمه رفتیم تو و اظهار علاقمندی کردیم. البته فاطمه از اون هنرمندهای روزگاره‌ها. من وضعیت اسفبار نقاشیم رو توضیح دادم و مربی خیالم رو راحت کرد که آن‌چنان ربطی هم به نقاشی روی کاغذ نداره. بعد از یک ماه و نیم خودمم به همین نتیجه رسیدم و هی به اون ۴تا تابلو نگاه می‌کردم و می‌گفتم خدا رو شکر که خودم رو از این لذت محروم نکردم :)


دسته‌ی بعد هم اوناییه که قراره برای اولین بار اتفاق بیفتن دیگه!

که ترس از صحبت‌کردن در جمع تو این گروه بود. ترسم در حدی بود که بعد از صحبت کردن در یه جمع ۵۰نفره عصرش با خوشحالی به مامانم زنگ زدم و گفتم: مامان من حرف زدم باورت میشه؟:دی. اوشونم وقتی ماجرا رو فهمید، گفت: دیدی کاری نداشت؟ خب این جمله مثل همون دیدی درد نداشت‌های بعد از آمپول زدنه! لرزش دست و پا و صدا و خنده‌ی دیگران برای من همون کاریه که بقیه میگن نداشت! تازه اون روز جوری بود که بقیه حق نداشتن سوال بپرسن وگرنه مجبور بودم به سولات اون ۳تا پسر ردیف آخر که به نوعی رقیب‌مون هم بودن جواب بدم و مطمئنا گند میزدم! این تجربه هم برام خیلی خوب بود. یه موفقیت بزرگ بود! باعث شد دفعات بعد هم وقتی اعضای گروه به من میگن حرف بزنم، برای پیشرفت خودم قبول کنم و کم‌کم معمولی صحبت کنم. هرچند جمعمون ۲۰نفره شده بود ولی بازم پیشرفته :)


خلاصه تصمیم گرفتم همه‌ی کارایی رو از انجامشون میترسم امتحان کنم. اون طعم شکست مسابقه‌ی دو انقدر شیرین بود که میخوام از همه ی دیوارهای ذهنیم بگذرم. به‌هرحال یا موفق میشم یا میشه یه تجربه‌ی شکست شیرین دیگه و البته نیروی ذهنمم دیگه صرفش نمیشه و با خیال راحت به بقیه‌ی کارا فکر می‌کنم. پست دیشب هم از اثرات همین افکار بود!

من الآن زمینه‌های زیادی رو دارم که قبلا فکر می‌کردم میتونم موفق بشم و الآن پذیرفتم که حداقل به‌سادگی نمیتونم موفق شم و تمرین و آموزش می‌خواد. و در سال ۹۶ام یه تابستون پر از تجربه‌های تازه و احتمالا شکست‌های شیرین رو می‌بینم :) این از این :)


۲. اگه وبلاگ قبلیم یه‌ماه دیرتر منهدم میشد الآن راحت‌تر میتونستم راجع به ۹۵‌اَم قضاوت کنم، احتمالا توی وبلاگم می‌نوشتم اهدافمو. ولی الآن هیچ سندی ندارم و هرچی فکر می‌کنم می‌بینم؛ ای بابا یعنی همه‌ی آرزوهای موقع سال تحویل من خلاصه شده‌بود توی موفقیت در کنکور؟ چه بد!


۳. با اینکه بهار هنوز نرسیده امروز یدونه از اون بارونای خوشگل مخصوص به خودش رو فرستاده بود تا نوید یه ۹۶ ِ باطراوت رو به من بده :)


۴. ایشون هم سیاوش هستن! ماهی عیدم! فقط یه‌ذره تنبله، همش میره میشینه اون ته تنگ، دیده نمیشه. خلاصه شما فرض کنین یه فایترِ آبیِ تیره‌ی خونسرد اونجاست که اسمشم سیاوشه :)



بعد از حمل و نقل موفقیت‌آمیز گل نرگس با بطری آب معدنی تصمیم گرفتم ماهی رو هم یه امتحانی بکنم. شاید سفر تو روحیه‌ش تاثیر بذاره و یه‌کم بانشا‌ط‌ تر هم بشه البته اگه سوسول نباشه و نمیره! :/ این نقاشیه هم کار من نیست در ضمن! :))


۵. بعد از مدتی و به بهانه‌ی فرستادن یه آهنگ واسه هم‌اتاقی سابقم پوشه‌ی آهنگ‌ها رو باز کردم و با این صحنه مواجه شدم. مثلا اون روز همه رو قاطی کرده بودم که قشنگ مرتبشون کنم و این کار مصداق همون غلط کردم های بعد از به‌ هم زدن اتاقه که نهایتا وسایل به زیر تخت منتقل میشن( بخوانید شوت میشن)!




اینم شاید نمایی دیگر از اون کوچه ی دو پست قبل باشه! به جان خودم دیگه از فاز کوچه میام بیرون :))



به اسفند دقت کنید، مے بینید

اصلا خودِ بَـــهار است؛

وصله‌ی زمستان به او نمی چسبد.

#سیما امیرخانی


چقدر خوب و آرامش بخشه فکر کردن به بهاری که تا چند روز دیگه از راه میرسه :))


بعدانوشت: یکی از اون لحظه هایی که در حین خندیدن عمیقا احساس میکنم من چقدر خوشبختم وقتاییه که بعد از چند ساعت تلگرام رو باز میکنم و مکالمات کاملا محبت آمیز(؟) دوستام رو توی گروه میخونم، نمیدونم چرا وقتی من آنلاینم اینا ساکتن همش! واسه همین هی میام اینجا پست میذارم دیگه. 2:01ست.

قـاصِدَڪــ
۱۵ اسفند ۹۵ ، ۲۳:۴۰ موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۳ نظر

الآن حسی را دارم که موقع همه‌ی اولین‌های نوشتاری‌ام داشته‌ام؛ اولین جمله، اولین املا و اولین انشای درست و حسابی.

من اوایل جمله‌ساز خوبی نبودم، یعنی جملاتم فقط ابراز علاقه بودند! حتی اگر معلم می‌گفت: با سوسک جمله بسازید، ابتدا می‌نوشتم من سوسک را دوست دارم.(نخطه) بعد سرم را کج می‌کردم و پس از کمی نگاه کردن می‌گفتم: سوسک است‌ها! از همان‌ها که با دیدنش به یک‌جای مرتفع پناه می‌بری و با ترس داد می‌زنی: بابااااا بیا اینو بکش! و تا زمانی که محدوده‌ی امنت پاکسازی نشده پایین نمی‌آیی. پس دست از خوردن انتهای مداد خوشمزه‌ام می‌کشیدم و دوباره با مشقت آن را همان‌طوری که معلم گفته بود بین انگشتانم قرار میدادم و پس از اصلاحات جمله‌ام تبدیل میشد به: من سوسک را دوست ندارم.(بازم نخطه)

با این اوصاف موقع ایجاد کردن یک طبقه‌بندی جدید در موضوعاتم با خودم گفتم: تو و شبیه نویسنده‌ها نوشتن؟ تو و شبیه نویسنده‌ها فکر کردن حتی؟ بعد گفتم: مگه چیه؟( می‌دانید با چه لحنی باید بخوانید دیگر؟) اصلا حالا که اینطوری نگاه می‌کنی، اینجا را می‌گذارم برای روز مبادا!

می‌دانید؟ هروقت که آثار زیبای ادبی نویسندگان- چه معاصر و چه غیر معاصر_ را می‌خوانم و حسابی کیفور می‌شوم، با خودم می‌گویم: آخر چطور به ذهن یک نفر و فقط همان یک نفر رسیده این کلمات را بگذارد کنار هم و اثری را خلق کند که حتی من را هم بوجد بیاورد چه رسد به آن عاشقِ دل در گروی گیسوی دلدار سپرده! بعد هم برای آن‌که به خودم دلداری بدهم می‌گویم: مسئله دقیقا همین است دیگر‌، تو در بندِ این چیزها نیستی دختر! گاهی فکر می‌کنم تمام دلداگان جهان می‌توانند اثری بیافرینند که انگشت حیرت همگان بر دهان بماند، یا همان کفشان ببردِ خومان! البته حتما هم آن اثر نوشته نیست‌ها!

بطور محالی شاید من هم سال‌ها بعد درست در سکوت همان شب‌هایی که از فکر کردن به قد و قامت و زلف سیاه و چشمان نافذ زیر کمان‌ابروهای یار (:دی) خوابم نمی‌برد، یا شاید از فکرکردن به محبوبی والاتر و مرموزتر شب را زمان خواب نمی‌دانم، محاسبات و سودای مهندسی را رها کنم و دست به قلمِ نوشتن داستان و دل‌نوشته‌هایی بشوم که به‌خوبی هم به دل نشینند. کسی چه می‌داند؟


برای آن که خیلی هم در بند اول ناامیدتان نکرده‌باشم، باید بگویم از یک‌جایی به بعد و زمانی که حال داشته‌ام، انشاهای خوبی می‌نوشتم که آن را هم مدیون همان معلم ادبیاتم هستم. فقط اگر ضمن همه‌ی کارهای منحصر به فردش کوتاه‌‌نوشتنِ خاطرات را هم به من یاد می‌داد، شاید جماعتی دعاگویش می‌شدند ;)

+ در رابطه با عنوان هم باید بگویم از یک تازه دانشجوی مهندسی کامپیوتر که یاد گرفته اولین برنامه‌ی یک زبان جدید را با چاپ کردنِ hello world تست می‌کنند، چه انتظاری دارید؟

+ شاید هم این طبقه‌بندی فقط برای آن باشد که گاهی هم غیرمحاوره بنویسم! راستش را بگویم جورِ جالبی می‌چسبد، البته هنوز هم نظرم این است که خاطره‌نویسی به این شیوه برایم جالب نیست.

+ منظورم از ژست جوجه نویسنده ها هم همان عینک و میز و خودکار و دفترچه‌ی مذکور است. دوباره برگشته‌ام به دوران راهنمایی‌ام و درک می‌کنم که نوشتن روی کاغذ چه کیفی می‌دهد.


باور کنین اگه من اینجا یا توی کوچه‌ی پست قبل سُکنی داشتم و بی‌احساس‌ترین آدم جهان هم می‌بودم، بازم یه اثری از خودم به‌جا میذاشتم.


هَمــہ قبیـلہ‌ی مَـن عالِــمان دیـن بـودند

مَــرا معلم عشـق تـُـــو شاعـری آموخت

#سَعـــــدی


× به‌نظر شما کلمه‌ی مخالفِ عاقل چیه؟ 


بعدانوشت: اگه صاحب این صدایی که الآن میشنوم هم وبلاگ داشت شاید بجای اینکه با گریه و بیقراری هی راه بره و پشت تلفن بگه: دلم براتون یه ذره شده؛ بغضشو میریخت لابلای کلمات پست 00:28 ِ نیمه ی اسفندش! هم بهتر بود و هم نبود!

بعدانوشت‌تر: من همین الآن یه‌چیزی رو فهمیدم! اینکه اگه اسمش رو میذاشتم یه‌چیز دیگه کمتر احتمال داشت که یدونه‌ای بمونه :)) خب یه‌کاری می‌کنیم، من اینو حذفش می‌کنم، شماهایی هم که دیدین به روی خودتون نمیارین، بعدا اگه مطلبی بود که میتونست در این طبقه‌بندی قرار بگیره، دوباره می‌افزایمش! خوبه دیگه؟ :)) فقط زدم عنوان رو بی‌خاصیت کردم :)))

قـاصِدَڪــ
۱۵ اسفند ۹۵ ، ۰۰:۱۰ موافقین ۳ مخالفین ۰ ۵ نظر

بگید ببینم! کدوماتون از پست‌های طولانی و بی‌سر و ته من خسته شدین و دست دعا به پیشگاه خدا بردین؟ که چندین وقته سوتی ندادم و حس و حال روزانه‌نویسی و طولانی‌نویسیم هم پریده؟‌[ خوانندگان آخیش‌گویان نفس راحتی می‌کشند!] ‌[نویسنده هم لبخند موذیانه‌ای می‌زند و شروع می‌کند به نوشتن پست طولانی‌اش!]

ما با خیلی از آدمای اطرافمون اونقدری تفاوت داریم که اگه قرار به بحث و جدلِ غیردوستانه باشه بتونیم حداقل تا یک‌ماه بزنیم تو سر و کله‌ی هم و آرامش‌مون رو به هم بزنیم، اگه ناچار به باهم بودن هستیم و توانایی بحث دوستانه رو هم نداریم،حتما چندمورد پیدا میشه که اتفاق نظر داشته‌باشیم و بتونیم درباره‌ی اونا حرف بزنیم، نمیشه؟ :) بعضیا هم هستن که آدم هی باهاشون به تفاهم میر‌سه! و دوست داره زمان باهم بودن و حرف‌زدن‌شون کش بیاد :) من اینجا این حس رو یه‌ذره نسبت به نگار دارم، و بهار هم! احساس می‌کنم اسمش خیلی بهش میاد. اولین جمله‌ای هم که بهش گفتم همین بود، اصلا خنده‌هاش خود طراوت بهاره! :)


من هنوز قانع نشدم که وقتی یاد کسی میفتم باید اینو بهش بگم! اوایل مهر یه لیست از آشناهای مجازی و غیرمجازی نوشته‌بودم که هروقت میرم حرم، کسی رو یادم نره، البته هی یادم میره آپدیتش کنم! دیشب(منظورم پنجشنبه است!) خیلی حس و حال نداشتم، زودتر اومدم بیرون، پیام زهرا( تا ابد که قرار نیست بگم خواننده‌ی خاموشِ روشن شده!) رو که دیدم یاد شماها هم افتادم. فهرست دنبال‌کننده‌ها و دنبال‌شونده‌ها رو آوردم و واسه تک‌تک‌تون دعا کردم. و یادم اومد که بعضی‌ها رو هم فقط با اینوریدر دنبال می‌کنم، حتی بعضی‌هایی رو که خیلی هم وبلاگ‌شون رو دوست دارم و این بدان جهت است که به شوقِ خوندن اونا بیشتر با اینوریدر دوست باشم! و برای اونا هم دعا کردم. بعضی‌ها هم انقدر پررنگن که لابلای اسامی چندبار میان تو ذهن آدم و حتی با اسم‌های متفاوت‌شون! :)

شاید یک‌چهارم زمان وب‌گردیم رو هم ناخودآگاه در حال دعا کردن باشم! چه وقت‌هایی که ما را هم شریک شادی‌ها و شیطنت‌هاتون می‌کنید و موقع لبخندزدن یا شاید هم خندیدنِ از ته دل، تداومش رو از خدا می‌خوام و چه وقت‌هایی که دل‌تون تنگه و چیزی سخت شما را می‌آزارد و ضمن پاک‌کردن اشک‌ها با آستینم! شرمنده میشم که کاری جز دعا از من برنمیاد. :)


و یکی از کارهای مورد علاقه‌م اینه که وقتایی که زمان اضافه میارم، میام بیرون و همین‌جوری تو صحن‌ها می‌چرخم، هرکسی رو ببینم که با دشواری در حال سلفی‌گرفتنه، بهش پیشنهاد میدم که ازش عکس بگیرم( خانم‌ باشه‌ها)  بعضی موقعا هم انقدر خلوص" اگه بخواین میتونم ازتون عکس بگیرما" ی نگاهم بالاست که خودشون بهم میگن :) انقدر دلم می‌خواست میتونستم این عکسا رو قایمکی واسه خودمم بفرستم! بعد هی به چشماشون که انگار اونا هم دارن به من نگاه می‌کنن و البته که کم پیش میاد نگاه می‌کردم و واسشون قصه می‌ساختم :) آیا اینکه من با نگاه‌کردن به مردم و درجاهای شلو‌غ بودن حال خوب‌تری دارم با درون‌گرایی من منافات داره؟

دیشب بعد از اون‌که از اون خانمه و بچه‌ش عکس گرفتم وقتی داشت با مادرش صحبت می‌کرد، فهمیدم که لر هستن و این از فواید پست زبان مادری آقاگل بود.


دیشب یه‌ خانمِ تهرانی کنارم بود که لحنش بطور متعادل و دل‌پذیری صمیمی بود. بعد از اون‌که فهمید اینجا دانشجو‌ام. پرسید مشهدی‌ها چجوری‌ان؟ خویشتنداری کردم و بجای اینکه بگم: ترم‌اولی‌هایشان را مردمانی سختکوش و مشتاق درس یافتم که حتی در بین‌التعطیلی‌های ضایع هم کلاس را تشکیل می‌دهند،( البته کار هم‌کلاسی‌های ما درسته‌ها:)) یه لبخند گنده زدم و گفتم: خوبن دیگه :))


الهی که کوچه‌‌ی دلتون همیشه اینجوری باشه؛ آبی و رنگارنگ و گل‌گلی :))



ما را خَمِ لبخند

نباشد بی‌تـُــو


مریم قهرمانلو


+اول هفته‌تون بخیـــــر باشه و ان‌شاءالله همینجـوری هم بره تا ته :)

بعدانوشت: تا حالا دقت نکرده‌بودم پرنده‌ها هم شب‌ها ساکتن و دوباره این موقعا( سحرگاهان و بعد از اذان) شروع می‌کنن به آوازخونی:) و یادِ یُسَبّح للّه ما فِی‌السََماواتِ وَ ما فِی‌الأرضِ میفتم. ۴:۴۹ـه و بشه که خواب ببرد مرا! :/ 

قـاصِدَڪــ
۱۴ اسفند ۹۵ ، ۰۳:۱۸ موافقین ۴ مخالفین ۰ ۵ نظر

مشرق و مغرب ار روم ور سوی آسمان شوم

نیست نشان زندگـے تا نرسد نشان تـُــو



+ اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَةٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناًحَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا.


دعای فرج⇦عهد با زلف تو بستیم، خدا می‌داند.[۲۶]


امام علی (علیه السلام): دل ها گاهی نشاط دارند و گاهی ملالت. اگر نشاط داشت آن را به مستحبّات وادارید، و اگر ملالت دست داد به واجبات بسنده کنید!

حکمت۳۱۲ نهج البلاغه



●نجات از نابودی آسان است⇦

خیلی خوب شدن لیاقت می‌‌خواهد و ظاهراً به سختی توفیق می‌دهند، اما استمداد از خدا برای اینکه خیلی بد نشویم کار ساده‌ای‌ست. ممکن است به سادگی توفیق عبادت‌های بزرگ به ما ندهند ولی خدا به راحتی جلوی معصیت‌های نابود کننده‌ی بنده‌اش را می‌‌گیرد. کافی است واقعاً به خدا پناه ببریم و از او بخواهیم.

# استاد پناهیان


+ آخرین روزهای زمستون‌تون بهاری و سبز :)

قـاصِدَڪــ
۱۳ اسفند ۹۵ ، ۰۹:۵۵ موافقین ۹ مخالفین ۰

سردار بدر و خیبر دیگر ز پا فتاده...


+گلبرگ کبود (علی فانی) :


+ حضرت زهرا(سلام‌الله علیها): کسی که عبادت خالص خود را به خداوند متعال تقدیم می‌کند (و فقط برای رضای او عمل می‌کند) خداوند نیز بهترین مصلحت خود را بر او نازل می‌کند.


من یک زره برای جهازش فروختم

او عزم جزم کرده بمیرد برای من


+ تسلیـــــت میگم.

بعدانوشت:

من حتی حواسم نبود امشب مسجد برنامه داره، هم‌اتاقی سابقم بهم گفت و منم ۲ساعت بعدش با شکِ اینکه شاید تموم شده باشه و اصلا می‌ارزه به این که احتمالا تاخیر بخورم یا نه، رفتم. وسط یه نمایش رسیدم که نمیدونم موضوعش چی بود ولی آخرش وصل شد به حضرت فاطمه(علیها‌السلام). یجورایی روضه‌ی مصور بود. کسی روضه نمیخوند، مداحی نبود. فقط می‌دیدیم و اشکی بود که بی‌اختیار جاری می‌شد. حتی با تک‌تک جملات عاشقانه‌ای که صدای پشت در چوبی درباره‌ی همسرش و امامش میگفت.

تا امشب هیچوقت اونایی رو که بلند گریه میکردن درک نمی‌کردم. تا امشب چشمامو می‌بستم تا بتونم تصور کنم صحنه‌هایی رو که مداح سعی میکرد به تصویر بکشه. ولی امشب چشمامو می‌بستم تا نبینم.

نبینم دری رو که بالاخره با ضرب و شدت شکسته شد، نبینم دستای بسته‌ی یه مرد مظلوم و دل‌شکسته رو که حتی رمق راه‌رفتن نداره، نبینم تابوتی رو که فقط چند نفر همراهیش میکردن، و نبینم نگاه میخ‌شده‌ی اون بچه‌های کوچیک به تابوت مادرشون رو. آخرِ امشب وقتی مداح میگفت: تمامِ علـی می‌رود، می‌فهمیدمش، حتی بدون بستن چشمام...

قـاصِدَڪــ
۱۱ اسفند ۹۵ ، ۱۹:۳۳ موافقین ۱۱ مخالفین ۰

استاد ریاضی‌مون امروز بعد از حضورغیاب یه قوطی! چیپس باز کرد و به شوخی گفت چون بچه‌های خوبی بودید نفری یکی بردارید! ما هم اینجوریo_o بعد گفت نخورید‌ها!، ابزار کمک آموزشیه! و ما دوباره اینجوریo_o :) دیگه بالاخره گفتن که شکل سهمی‌گون هُذلولَوی هستن ایشون :) ۱۵دقیقه‌ای با کمک چیپس نکاتش رو توضیح دادن و بعدم اجازه‌ی خوردنش رو صادر کردن :) البته توصیه کردن که این چیزا برای سلامتی مضره و نخوریم :)) از دیگر کمالات ایشون هم اینکه بقیه‌ی اشکال رو هم با نرم‌افزار متلب کشیده‌ و پرینت و کپی می‌گیرند و برایمان می‌آورند که شیرفهم شویم و خط و مدل نوشتن‌شان هم آنقدر خوب است که بچه‌های کلاسِ بعد از ما میگن که استادشون به شوخی میگه: تخته رو پاک نکنیم، حیفه و با همینا درس بدیم!:))


"و" رو هم جا انداختم :)



دیشب یه وبلاگ دیدم که آرشیوش از سال ۸۳ بود تا ۹۰. و بعد از اون دیگه آپ نشده‌ بود. حس خیلی خوبی نبود. بسیار هم پربار بود. همینجوری روی چندتا از ماه‌ها کلیک کردم، یکیشون ظاهرا ماه محرم بوده، آنچنان نوشته بودن که اصلا احساس میکردم رفتم یه روضه‌ی دلچسب و برگشتم. به خودم می‌گفتم: فکر میکنی بتونی یه روز انقدر سرگشته و عاشق خدا باشی؟ عاشق هرچی که رنگ و بوی خدا داره؟ میتونی انقدر درد و دغدغه‌ی دین داشته باشی؟ انقدر جای خالی امام زمان رو حس کنی؟ نمیتونی... شوخی که نیست، هر که در این بزم مقرب‌تر است جام بلا بیشترش می‌دهند... تو می‌مونی و بی‌خیالی و سرخوشیِ کاذبت...

باز خدا رو شکر بودند/هستند چنین قلم‌های تاثیرگذاری که با نوشته‌هاشون حداقل چند دقیقه واقعا به یاد کسانی که باید، بیفتم. به لطف اون دوست مجازیِ خاموشِ به تازگی روشن شده با وبلاگ یکی به مونده به آخر پیوند‌ها آشنا شدم و دومین پیوند ایشونم وبلاگی بود که میگفتم و الآنم همینجا آخریه. به همین زودیا یه‌روز میشینم و آرشیو ۸-۷ ساله‌ی وبلاگ‌های مفیدشون رو می‌خونم، اگه خدا بخواد :)


وصـــــل تـُـــو کُجـــا و مَـنِ مَھجـــــور کُجـــا...

#شیخ ابوسعید ابوالخیر


از دلـَش آرام رفت

هَـرڪہ دل‌آرام دید

+چنین نا‌آرامی‌ام آرزوست :)

( دوست داشتم آرام هم حرف به هم چسبیده‌ای می‌داشت که میشد کشیده نوشتش :) )


+اَللّهُمَّ ارزُقنا حُسنَ الخاتمةَ :)


قـاصِدَڪــ
۰۸ اسفند ۹۵ ، ۱۹:۴۲ موافقین ۷ مخالفین ۰ ۱۲ نظر
۴شنبه زاویه‌ی جدیدی از خودم رو کشف کردم. چه موقع؟ اون موقعی که نیم‌ساعت یه آهنگی که غمگین هم نبود رو گوش دادم و باهاش گریه کردم، انقدر به یک بیتش که انصافا چیز خاصی هم نداشت و فقط واج‌آرایی شین داشت، و البته من واج‌آرایی دوست دارم، علاقمند شده‌بودم که اشک شوق می‌ ریختم! اشک ذوق هم توصیف مناسبی میتونه باشه! 

از دیگر زاویه‌های تازه کشف‌شده و عجیب اینکه چندین روز قبل مامان بهم پیام داد که برای همه‌ی مریضا دعا کن! و منم دعا کردم و یه‌کم نگران شدم ولی زنگ نزدم و تموم! من از صدای گرفته‌ی افراد پشت تلفن می‌ترسم. پنجشنبه که فهمیدم بی‌بیم مریض بوده، وقتی داشتم با خودش حرف می‌زدم و مطمئن شده‌بودم که همه‌چی نسبتا خوبه، اشکام همینجوری میریخت! 

دیروز داداشم زنگ زد که نتیجه‌ی آزمونش رو بهم بگه، موقع گفتن تراز و درصد هندسه‌ش خندم گرفت؛ از اینکه هرقدر هم باهوش‌تر و درسخون‌تر از من باشه، هندسه‌ش مثل خودمه! و دوتایی یه‌ذره بد و بیراه به این درس شیرین گفتیم و کیف کردیم و خندیدیم :)

پنجشنبه تحت تاثیر قرار گرفته‌بودم و داشتم به آدرس اینجا فکر می‌کردم، کلِ عصر رو! و شب رو هم مشغول نوشتن متنِ آبکیِ زیر بودم! 

 " به ققنوس فکر می‌کردم. به جملاتی که در ویکی‌پدیا خواندم. به آن مثل رایج انگلیسی که: هر آتشی ممکن است ققنوسی در بر داشته‌باشد. یا این جملاتِ افسانه‌ای که: آواز ققنوس ماهیتی سحرآمیز دارد؛ به افراد پاکدل جرات و جسارت می‌بخشد و در دل افراد ناپاک ترس و وحشت ایجاد می‌کند. بنظرم جاودانگی کلمه‌ی وسوسه‌انگیزی‌ست، از همان روز اول که دنباله‌ی اسم درختی آمد که آدم و حوا را از بهشت راند. به این فکر کردم که اگر من خدا، معاد و قرآن را قبول نداشتم که می‌گوید: "کل من علیها فان "و "هرکس که روی زمین است دستخوش مرگ می‌شود"و آن‌گاه افسانه‌هایی می‌شنیدم مثلا درباره‌ی معجون جاودانگی و بالاخره در یک کتاب قدیمی که صفحه‌ی آخر آن مشکوک است، نقشه‌ی گنجی را می‌دیدم که مثلا سر قله‌ی قاف یک ضربدر قرمز کشیده و نوشته: معجون حیات، آیا حاضر بودم که عمر کوتاه خود را صرف این بکنم که به یک رویای چندهزار ساله رنگ واقعیت بپاشم؟ این چندهزارساله که می‌گویم خودش حسابی ناامیدکننده هست؛ یعنی از بین چندمیلیارد آدم که حتما چندهزار نفرِ آنها مثل من شیفته‌ی جاودانگی بوده‌اند، هیچ‌کدام تا کنون به آن دست نیافته‌اند. علاوه بر آن ندای ناامیدکننده‌ی دیگری هم می‌گوید؛ به احتمال یک درصد اگر فقط افسانه باشد، همین جنس نقد در دست خود را، عمر کوتاهت را، ول کرده‌ای و چسبیده‌ای به نسیه‌؟ خب راستش با تمام جذابیتی که برایم دارد فکر نمی‌کنم نقشه‌ی گنج را از کتاب جدا کنم و بروم در فکر تهیه‌ی ملزومات سفری بمدت نامعلوم. سخت است یک عمر از همه‌ی لحظه‌های لذت‌بخش به‌ظاهر معمولی زندگی‌ات بزنی و بعد درست سر قله‌ی قاف که می‌بینی معجونی که شهر به شهر دنبالش بودی، وجود خارجی ندارد و زاده‌ی تخیل نویسنده‌ای‌ست که مثل خودت شیفته‌ی جاودانگی‌ بوده، سنگی از زیر پایت سر بخورد و پرت شوی. و در بین زمین و آسمان به بیهودگی عمری که گذشت فکر کنی اما نه زیاد، در این چندثانیه به تمام‌شدنت فکر کنی، برای کسی که به زندگی پس از مرگ اعتقاد نداشته‌باشد،تمام به معنای واقعی!
برگشتم به اول مثال و خلاف فرض‌ها را در نظر گرفتم. این‌بار به مرگ فکر کردم. همان واقعه‌ی مرموزی که همه آن‌را می چشند. آن دنیا هم که چه خوب باشم و چه بد، به جاودانگی و حیات پس از مرگ فکر کرده‌باشم یا نه، بطور پیش‌فرض بر مبنای تمام‌نشدنی بودن است. به این فکر کردم که مرگ می‌تواند نفس‌های آخر یک ققنوس باشد،همان شعله‌های به‌زبانه‌‌کشیده‌‌شده‌ی آتش، یا همان خاکسترهای خاموش که کسی فکرش را هم نمی‌کند از دل آن‌ها یک زندگی دوباره پدید بیاید. چقدر مرگ می‌تواند شبیه ققنوس باشد! یک بار دیگر به آن جمله‌ی(آبیِ) بالا فکر کردم.جالب نیست این‌قدر تناسب بین این دو مفهوم؟ البته که این‌ها فقط نظر من است. حال می‌توانم با خیال راحت زندگی‌ام را بکنم! که ته تهش بالاخره می‌رسم به جاودانگی. البته کمی مفهومش با آنچه که اول فکر می‌کردم فرق دارد ولی پارادوکس قشنگی‌ست‌؛ همین که نامیرایی درست بعد از مرگ شروع می‌شود. فقط امیدوارم زمانی که ناقوس مرگ به صدا در می‌آید یا خدا دکمه‌ی استپ زندگی‌ام را می‌زند یا مادری که ممکن است داستان مرا برای دخترکوچولوی خیال‌پردازش تعریف ‌کند، می‌رسد به سر قصه و کلاغی که به خانه‌اش نرسید، من آدم خوبه‌ی قصه‌‌ی زندگی‌ام بوده باشم و به‌خودم ظلم نکرده باشم.
اگر واقعا چنین کتابی بود و داشتمش، شاید این‌ها را پشت صفحه‌ی آخر آن کتاب هم می‌نوشتم. برای زمانی که نوه‌ی ماجراجویم پس از گشت و گذار در کتابخانه‌ی مادربزرگ چشمش به کتابی قدیمی افتاده که صفحه‌ی آخرش هم بطور مشکوکی چسب‌کاری شده."

و امروز با خودم گفتم؛ جدای از چرت و پرت بودنش، و علاوه بر چرت و پرت‌بودنش! چطور دلت اومد به‌جای امید، مرگ رو با ققنوس مقایسه کنی؟ اون جمله‌ی(سبزِ) قشنگ رو چجوری به امیدواری ربط ندادی؟ و اساسا چطوری مرگ رو ربط دادی به نامیرایی؟o_o


جانـے و جهانـے و جهـــــان با تـُــو خـُوش استـ 
#مولانا


آن را که حلال زادگی عادت و خوست
عیب همه مردمان به چشمش نیکوست
معیوب، همه عیب کسان می نگرد
از کوزه همان برون تراود که در اوست

#شیخ ابوسعید ابوالخیر


+ صدمین پست :)

بعدانوشت: میشه لطفا همچنان برای آرامش و رفع دل تنگی دوست من و موارد مشابه دعا کنین؟
قـاصِدَڪــ
۰۷ اسفند ۹۵ ، ۱۷:۰۸ موافقین ۴ مخالفین ۰ ۸ نظر