289_

مثل بعضی‌وقت‌های قدیم‌ها اومدم بنویسم که آروم‌تر شم فقط. نمی‌دونمم منتشرش می‌کنم یا نه. 

تقریبا دو سه ماه پیش یه مزاحمتی برای من و دوستانم ایجاد شد که برای من جدی‌ترین بوده، منظورم نسبت به تاریخچۀ زندگی خودمه، نه نسبت به بچه‌ها. بعد از اینکه به لطف خدا به خیر گذشت؛ زدیم به درِ شوخی و خنده و تا وقتی که از هم جدا شدیم و رفتیم خونه‌هامون، خندیدیم. اولین باری که به‌طور تقریبی برای کسی تعریفش کردم، اشک ریختم و لرزیدم و اشک ریختم. و بعد تعجب کردم که پس چرا اون شب خندیدم. ناراحت شدم از خودم که چرا عین آدم همون لحظه واکنش نشون نمی‌دم که بعدا به این حال و روز نیفتم. وقتی که برای روانشناسم (اون حال افسرده‌ای که آذرماه نوشته بودم، با کنترل کم‌کاری تیروئید رفع نشده بود و چند هفته بعد تصمیم گرفتم برای سومین بار از کسی کمک حرفه‌ای بگیرم، این دفعه می‌دونم که می‌خوام طولانی‌مدت باشه اگر ان‌شاءالله مشکلی پیش نیاد) تعریف کردم دیگه بدم نمیومد از اون خنده‌ها و فهمیدم به خاطر بهت‌زدگی بوده یا بالاخره یه دلیلی داشته و شاید اون خنده‌ها بهترین کاری بوده که از پس سیستم روانی‌م برمیومده.

امشب خوابش رو دیدم. شرایط تقریبا پنجاه درصد شبیه بود. توی یه خیابونِ دیگه بود ولی همون حرف‌هایی بین‌مون ردوبدل شد که اونجا هم شده بود، فقط قبل از اینکه تعقیب و گریز تموم بشه و اون سکانس پایانی اتفاق بیفته از خواب پریدم. داشتم فکر می‌کردم چقدر شبیه بودن حرف‌هامون، ولی چرا من صندلی شاگرد نشسته بودم در حالی که اون شب من عقب بودم؟ داشتم فکر می‌کردم خدا رو شکر که عقب بودم وگرنه این صحنه‌ای که توی خوابم دیدم برای من زیادی سخت بود و دعا می‌کردم در خواب‌های بعدی یه وقت باز جامون عوض نشه که من راننده باشم. و باز شروع کردم به تصور کردن و یادآوری کردن و لرزیدن و اشک ریختن. الآن که نیم ساعت گذشته تازه یادم اومده که اون شبم من صندلی شاگرد نشسته بودم و توی خوابم چیزی رو دیدم که توی واقعیت هم دیده بودم. یاد مکانیسم‌های روانی و تحریف خاطرات و اینا افتادم؛ که وقتی تحمل یه خاطره سخت باشه، روان جوری تغییرش می‌ده که فرد بتونه تحمل کنه (و به نظرم چقدر شگفت‌انگیزه این). با اینکه ترجیح می‌دادم نصفه‌شبِ آروم‌تری داشته باشم ولی راضی‌ام که این خواب رو دیدم. فکر می‌کنم حالا که خوابش رو دیدم و بعدشم این تحریف خاطرۀ هرچند نیم ساعتی رو بهش پی بردم، کم‌کم ناخودآگاهمم داره هضمش می‌کنه، یعنی امیدوارم. و اینکه امشب اولین باریه که اون لحظه‌‌ها رو یادآوری کردم و دارم سعی می‌کنم دچار نفرت نشم. حسم فقط دلسوزی و ناامیدی برای خودم و سایر آدم‌هایی‌ست که مزاحمت رو تجربه کردن و می‌کنن، و اولین باره که دارم سعی می‌کنم (واقعا دارم سعی می‌کنم وگرنه خیلی پتانسیلش رو دارم) حداقل در سطح ابراز، جنسیتی‌ نکنم قضیه رو. 

  • آرزو
  • جمعه ۲۰ فروردين ۰۰

۲۸۸_ هفت‌سین کتاب

سلام :) به دعوتِ شباهنگ در این پست، عکس هفت‌تا از کتاب‌هام رو که با حرف سین شروع می‌شن، می‌ذارم. شما هم اگر دوست داشتین شرکت کنین و هفت‌سین کتاب‌ها‌تون رو به اشتراک بذارین.

 

+ راستی عیدتون هم مبارک. 

++ آها اینم می‌خواستم بنویسم یادم رفت. وقتی می‌خواستم زمینۀ عکس رو انتخاب کنم چشمم افتاد به این دیوار و گفتم چی بهتر از اینکه پس‌زمینۀ عکسمم یادآور اتفاق‌های وبلاگی باشه؟ اون جغد بالا از دیدار با شباهنگه. و اون دوتای پایینی یادگاری از ختم قرآن وبلاگی که بانوچه برگزار کرده بود و یکی از دوستان (به نام زهرا) به قید قرعه به چند نفر یادگاری داده بودن. و اولین باری رو که محبوبه رو دیدم هم یادم میاره.

++ اینم الان یادم اومد :| اون کتاب سالیان اولین کتابیه که با امضای نگارنده‌ش خریدم. شعرهای سجاد سامانی رو به‌طور پراکنده دیده بودم این‌ور و اون‌ور. یه بار جلوی در ورودی دانشکده یه غرفۀ کتاب‌فروشی کوچک برپا شده بود. وقتی رفتم سمتش که یه قاصدک چیده بودم و توی دستم بود، و گوشی‌مم دستم بود که روی گاردش عکس دوتا قاصدک داشت. پسرک مسئول غرفه، کتاب ایمای سجاد سامانی رو نشونم داد و گفت بیا این کتاب رو بخر که با گوشی‌تم سته. معمولا از این زبون‌بازی‌ها خوشم نمیاد ولی حال خوبی داشتم اون روز و خریدمش. بعد که شعرهاش رو کامل خوندم رفتم اینستای شاعر رو هم دنبال کردم و چندماه بعد توی یه طرحی کتاب سالیان رو هم با امضای خودش خریدم.

  • آرزو
  • دوشنبه ۲ فروردين ۰۰

۲۸۷_ آفتابکِ من

این آهنگ تاجیکی رو توی صفحۀ اینستاگرام شبنم شاهرخی شنیدم و بسیار بر دلم نشست :) خیلی دلنشینه به نظرم. 

نمی‌دونم چرا نمی‌تونم خود آهنگ رو مستقیم بذارم اینجا :( این لینکشه.

+ لینک یوتیوب برای دیدن لبخند خواننده حین خوندن: اینجا

++ فردا امتحان سیگنال دارم و جزوۀ جلسات آخر رو ننوشتم و مجبورم ویدئوشون رو ببینم. افسوس می‌خورم و می‌گم اگر نوشته بودم‌شون می‌تونستم به جای صدای استادم، صدای این آهنگ توی گوشم باشه و مشغول خوندن باشم.

+++ اگر آهنگ تاجیکی یا افغانی (افغانستانی؟) یا کلا از این‌هایی که نسبتا فارسی‌ان، شنیدین یا دارین، ممنون می‌شم اسم‌شون رو بنویسین که منم گوش کنم. :) به جز اون آهنگ تاجیکی که برای امام رضاست، اون رو دارم.

  • آرزو
  • سه شنبه ۷ بهمن ۹۹
رسالت اینجا اینه: "منُ یادِ خودم بنداز دوباره"
و ممکنه فایده‌ای برای سایر خواننده‌ها نداشته باشه.
___________________________________
آرشیو و معرفی‌نامه رو برای مدتی پاک کردم. احتمالا بعدا برمی‌گردونم‌شون.
این دو جملۀ قبل رو بهار یا تابستون ۹۹ نوشتم. الآن توی زمستونیم و هنوز نمی‌دونم که اون "بعدا" کِی فرا می‌رسه.
___________________________________